Επειδή σε αυτό το μπλογκ ο Νεοπρολετάριος κάνει τη μαγκιά να πετάει ένα θέμα και μετά να πλακώνονται όλοι οι άλλοι μεταξύ τους, είπα να ρίξω και γω το καρφί μου και να ανοίξω μια νέα συζήτηση, για τη θέση των εργαζομένων και των εργατών στην Κύπρο. Καταρχήν μπαίνει το ζήτημα του ορισμού εργάτες ≠ εργαζόμενοι, μπαίνει επίσης το εννοιολογικό περί της οριοθέτησης της εργατικής τάξης, και τέλος το ζήτημα των συνθηκών των εργατών/μένων στην Κύπρο.Για να μην πλατιάσει το post δεν θα αναλύσω τα πρώτα δύο, αυτό ας το κάνουμε στα σχόλια. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η εκμετάλλευση ανθρώπων από εταιρείες, επιχειρήσεις και γενικά το κεφάλαιο, οξύνεται μέρα με τη μέρα. Η πρόσφατη εμπειρία της απεργίας στο cafe la mode αλλά και πολλά άλλα παραδείγματα καταδεικνύουν αυτό το προφανές. Με αφορμή την κρίση απολύεται κόσμος, η ακρίβεια καλπάζει, δουλειές και σπίτια χάνονται. Οι μισθοί παραμένουν εκεί, η ΑΤΑ δεν φτάνει που είναι μαυρογέριμη, δέχεται επιθέσεις, και το εργατικό κίνημα αδυνατεί να εκπροσωπήσει επάξια τους εργαζόμενους.
Πως θα βελτιωθούν οι συνθήκες για τους εργαζόμενους; Πως θα γυρίσει ο τροχός; Και επειδή κάποιοι (σύντροφοι) θα μου απαντήσουν περί ανατροπής και σοσιαλισμού, και φοβάμαι πως θα ξεφύγει η συζήτηση από εκεί που την παίρνω, να τονίσω απ'την αρχή πως ΝΑΙ, σύμφωνοι, αλλά με δεδομένες τις συνθήκες της Κύπρου -και ΔΕΝ εννοώ το κυπριακό- πως φτάνουμε μέχρι εκεί;
15 comments:
Η Κύπρος δεν είναι καμιά ειδική περίπτωση, το είχα πει και το ξαναλέω.
πως φτάνουμε μέχρι εκεί;
Όπως θα φτάσουμε εκεί και σε κάθε χώρα! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ για το Σοσιαλισμό! Για να φτάσουμε εκεί χρειάζεται πρώτα ο υποκειμενικός παράγοντας(μονο αυτός θα μας απασχολήσει).
1) Ένα δυνατό ταξικό εργατικό κίνημα. Στην Κύπρο, αν δεν κάνω λάθος, το ανώτατο όργανο των εργατών είναι η ΠΕΟ. Τώρα τι ρόλο βαράει η ΠΕΟ, δε ξέρω ακριβώς! αν είναι σαν τη ΓΣΕΕ στην Ελλάδα, χρειάζεται η αλλαγή συσχετισμών προς όφελος του λαού και μέχρι να γίνει χρειάζεται ένας διακριτός ταξικός πόλος συσπείρωσης μέσα στο εργατικό κίνημα. Το ταξικό αυτό εργατικό κίνημα πρέπει να βάζει στόχους πάλης ρήξης και ανατροπής και όχι συμβιβασμού και υποταγής.
2) Μια εργατική πρωτοπορία με ικανή θεωρία και δράση που να οργανώνει και να καθοδηγεί τους αγώνες των εργατών και να αντέχει στην ταξική πάλη, να μην λυγίζει. Να δίνει το βηματισμό.
Ουσιατικά αυτό που θέλω να πώ είναι ότι την ανατροπή δεν θα την κάνει μία πρωυοπορία μόνη της. Την ανατροπή θα την φέρει ο λαός οργανωμένος στο κίνημά του με μπροστάρη την πρωτοπορία του. Οι εργάτες κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιήσει διάφορες μορφές οργάνωσεις, σοβιετ, συνδικάτα, συμβούλια, πολιτοφυλακή, δημοκρατικό στρατό! Το σίγουρα είναι η ανάγκη μιας πρωτοπορίας με επαναστατική θεωρία και ράση για την επιτυχία της ανατροπής(προσοχή η συνθήκη αυτή είναι αναγκαία και όχι ικανή!) Στην πορεία προς την ανατροπή ή την κατακτηση της εξουσιας, αν θέλετε, το λαϊκό κίνημα μπορεί και πετυχαίνει μικρές παραχωρήσεις.
Προσωπικά πιστεύω πως αν πράγματι θέλουμε τη βελτίωση των συνθηκών για τους εργαζόμενους θα πρέπει να εξετάσουμε τι ήταν αυτό που το επέτρεψε και σε ποιες κοινωνίες.
Αναμφίβολα, ο συνδικαλισμός έχει συμβάλει προς την κατεύθυνση αυτή αλλά από μόνος του είναι ανεπαρκής όταν απουσιάζει εκείνος ο οραματισμός που θέτει την ανέλιξη του ανθρώπου πάνω από την όποια ιδεολογία.
Κοινωνίες που πέτυχαν να διασφαλίσουν και να κατοχυρώσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων (αλλά και αυτών που θέλουν να εργαστούν αλλά δεν έχουν εργασία) το πέτυχαν συνήθως ενισχύοντας το εκπαιδευτικό σύστημα των χωρών τους, όχι μόνο για να παράγουν ανθρώπους με πολλά επαγγελματικά προσόντα, αλλά κυρίως με φιλελεύθερο φρόνημα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, πως εκεί που τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι κατοχυρωμένα και το επίπεδο των εισοδημάτων είναι ψηλό όσο πουθενά, είναι σε χώρες που έχουν διασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τα δικαιώματα των πολιτών τους και φροντίζουν για την όσο το δυνατόν πιο εύρυθμη λειτουργία της αγοράς.
Θεσμοί που δεν επιτρέπουν στην αγορά εργασίας να λειτουργήσει ομαλά όπως π.χ. η ΑΤΑ,που παραδόξως υπάρχει η εντύπωση ανάμεσα σε πολλούς Κύπριους πως αποτρέπουν δήθεν τη διάβρωση του εισοδήματος των εργαζόμενων, είναι άγνωστοι σε αυτές τις χώρες.
Και εδώ έγκειται η πρόκληση για το κυπριακό εργατικό κίνημα. Να αναγνωρίσει επιτέλους μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις τι είναι αυτό που συμφέρει τους εργαζόμενους (και όσους θέλουν να εργαστούν αλλά δεν έχουν εργασία).
Τζόνυ Κιου, η ΠΕΟ δεν είναι κάτι σαν τη ΓΣΕΕ. Στην Κύπρο δεν έχουμε συνομοσπονδία, δηλαδή δεν υπάρχει ενιαίο συνδικαλιστικό κίνημα. Η ΠΕΟ είναι ομοσπονδία αριστερών εργατικών συνδικάτων, η ΣΕΚ των δεξιών κτλ.
Το πρόβλημα με την κατάσταση των εργαζομένων ξεκινά από το διπλό γεγονός ότι δεν υπάρχει ταξικός φορέας που να εκπροσωπεί τους εργαζόμενους (η ΠΕΟ ακολουθεί πολιτική τύπου ΓΣΕΕ), και επιπλέον δεν υπάρχει κόμμα που να εκπροσωπεί τους εργαζόμενους, τους χαμηλά αμοιβόμενους, τους χειρόνακτες και τους αγρότες.
Ασφαλώς και η λύση στην υπόθεση της εργατικής τάξης είναι η ανατροπή αυτού του συστήματος και η αντικατάσταση του από το σοσιαλιστικό τρόπο παραγωγής και οικονομίας, αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να υπάρχει ένα εργατικό κίνημα ταξικά προσανατολισμένο -που δεν υπάρχει- και ένα κόμμα που να μπαίνει μπροστά και να καθοδηγεί την ταξική πάλη -που και πάλι δεν υπάρχει.
Δηλαδή, πάρτ'αυγό και κούρευ'το.
" «Εχω ενδείξεις ότι η κυβέρνηση έχει χάσει τον προσανατολισμό και τον μπούσουλά της, εξαιτίας των σφοδρών πιέσεων που δέχεται απ' τις Βρυξέλλες»! Αυτό δήλωσε χτες ο πρόεδρος του ΣΥΝ και επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας σε συνέντευξή του στον ρ/σ «Θέμα». Προκαλώντας μ' αυτή του τη δήλωση την ερώτηση: «Της προσφέρετε ένα άλλοθι, δηλαδή;». Την οποία απάντησε ως εξής: «Θέλω να μιλάω υπεύθυνα και να μην ωραιοποιώ ούτε να ισοπεδώνω. Είναι γεγονός ότι υπάρχουν συγκεκριμένες πιέσεις». Σε ελεύθερη μετάφραση, η γλώσσα του οπορτουνισμού λέει στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε σωστό προσανατολισμό, δηλαδή σε φιλολαϊκή κατεύθυνση, τον οποίο έχασε εξαιτίας των ασφυκτικών πιέσεων των Βρυξελλών. "
to 2010 plisiazei..na thimaste tin pio panw dilosoula tou ale3i..
commun sense
Που βασίζεις την πεποίθησή σου πως η λύση του προβλήματος είναι η αντικατάσταση του σημερινού συστήματος παραγωγής με ένα σύστημα σοσιαλιστικού τύπου;
Εξ όσων γνωρίζω, εκεί που εφαρμόστηκαν τα σοσιαλιστικού τύπου συστήματα, η θέση του εργάτη όχι μόνο δεν βελτιώθηκε αλλά απεναντίας, χειροτέρευσε.
Το ότι μεν το συνδικαλιστικό
κίνημα στην Κύπρο είναι διασπασμένο είναι γεγονός. Βλέπεις όμως τις προϋποθέσεις για την ένωση των δυνάμεων των συντεχνιών στην Κύπρο για ένα κοινό στόχο; Είναι π.χ. δυνατόν να συγκεραστούν οι επιδιώξεις της ΠΕΟ με αυτές της ΣΕΚ και των δύο με αυτές της ΠΑΣΥΔΥ, της ΕΤΥΚ και της ΠΟΕΔ ή ΟΕΛΜΕΚ, π.χ.;
Αντιπολιτευόμενε, σεβαστή η άποψη σου πως "εκεί που εφαρμόστηκαν τα σοσιαλιστικού τύπου συστήματα, η θέση του εργάτη όχι μόνο δεν βελτιώθηκε αλλά απεναντίας, χειροτέρευσε", αλλά εγώ διαφωνώ. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στις πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες λένε ακριβώς αυτό: ότι η θέση τους ήταν πολύ καλύτερη από τη σημερινή.
Για το συνδ. κίνημα στην Κύπρο, εγώ δεν μίλησα για συνένωση, απεναντίας είναι γελοίο να μιλάμε για ενότητα των συνδικαλιστικών οργανώσεων, αφού η μεν ΣΕΚ είναι κατασκεύασμα των Άγγλων και του ντόπιου κεφαλαίου, ενώ η ΠΕΟ έχει τις εντελώς αντίθετες αφετηρίες.
commun sense
Δεν εξέφρασ άποψη αλλά αναφέρθηκα σε ένα γεγονός.
Ο κόσμος σε πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης δεν είχε να φάει.
Έστεκε ουρά για ώρες για να πάρει ψωμί ή πατάτες, αν έμεναν.
Εκτός φυσικά, αν αυτοί που έπρεπε να περιμένουν στην ουρά δεν ήταν εργαζόμενοι...
Να πω την αλήθεια δεν έχω πλέον διάθεση να κάνω παρεμβάσεις στες συζητήσεις στο Blog [αυτό] και τούτο βασικά λόγω της αποθαρρυντικής [κατ’ εμένα] τακτικής των διαχειριστών του Blog [πρώτα του Νέου Προλετάριου και εσχάτως ΚΑΙ του Διεθνιστή – φαίνεται ότι είναι κάτι κολλητικό] να μην παίρνουν σαφή θέση πάνω στα θέματα που πραγματεύονται στις αναρτήσεις τους αλλά και σε ζητήματα που προκύπτουν μέσα από τη συζήτηση ...
Το κάμνω τώρα κατ’ εξαίρεση [και εκτάκτως, αλλά και με βαριά καρδιά γιατί ειλικρινά δεν επιθυμώ να μπω αντιπαραθέσεις με τον συγκεκριμένο σχολιογράφο] για να σχολιάσω [ΜΟΝΟ] την [εκτός θέματος] τοποθέτηση του Αντιπολιτευόμενου ότι, “Ο κόσμος σε πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης δεν είχε να φάει …” [και ότι] Έστεκε ουρά για ώρες για να πάρει ψωμί ή πατάτες, αν έμεναν”.
Είναι σε θέση να γνωρίζω [κι από πρώτο χέρι] και να έχω ιδία αντίληψη, ότι αυτό που λέει ο Αντιπολιτευόμενος είναι μια πολύ γενικευμένη, παραπλανητική και μονόπλευρη τοποθέτηση [δεν αποδίδει την πραγματικότητα ή τουλάχιστον τους λόγους και τα αίτια που παρατηρούνταν αυτό το φαινόμενο].
Τα πράγματα σε κάποιες σοσιαλιστικές χώρες [για τις οποίες έχω ιδία αντίληψη] δεν ήταν ακριβώς έτσι [εξ ου και η νοσταλγία πολλών ανθρώπων για εκείνη την εποχή] και οι ουρές που σχηματίζονταν κατα καιρούς έξω από καταστήματα κι αλλά υποστατικά και υπηρεσίες δεν σήμαινε απαραίτητα και έλλειψη προϊόντων και κυρίως ειδών πρώτης ανάγκης όπως ψωμί, γάλα, κρέας, αυγά, τυριά, αλλαντικά, πατάτες ... [Αυτό το πρόβλημα παρουσιάστηκε έντονα και σε μεγάλο βαθμό τα πρώτα χρόνια μετά την κατάρρευση του συστήματος του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”, δηλ. κατα τη δεκαετία του 1990, οπόταν πράγματι ο κόσμος δεν είχε τι να φαει] ...
Οι ουρές που παρατηρούνταν τα προηγούμενα χρόνια [δηλ. κατα την περίοδο του σοσιαλισμού] είχαν να κάνουν κυρίως με προβλήματα στον έγκαιρο εφοδιασμό των καταστημάτων με αυτά τα είδη [κυρίως λόγω γραφειοκρατίας, αλλά και ενός δυσκίνητου συγκεντρωτικού “δημοσιοϋπαλληλικού” τρόπου παραγωγής αλλά και διάθεσης αυτών των ειδών – που κατ’ εμένα τούτο δεν αποτελεί σώνει και καλά και σοσιαλιστικό γνώρισμα], αλλά και στην ύπαρξη ικανοποιητικού αριθμού καταστημάτων και πρατηρίων για εξυπηρέτηση του κόσμου. Ας πούμε σε μια περιοχή αντι να υπάρ
Ευτυχώς λοιπόν που έκανες την εμφάνισή σου Άνευ Ορίων, για να μας πεις και συ μια κουβέντα στη συζήτησή μας, παρά το γεγονός ότι δεν έχεις κατά τάλλα όρεξη για αυτό και μάλιστα για λόγους που κατανοώ απόλυτα.
Κατανοώ επίσης και τους λόγους για τους οποίους ισχυρίζεσαι πως λίγο πολύ οι ουρές στις τότε σοσιαλιστικές χώρες ήταν εποχιακό φαινόμενο ή στη χειρότερη περίπτωση κακός σχεδιασμός του «μάρκετινγκ» (αδυναμία διάθεσης της κατά τάλλα επαρκούς τουλάχιστον παραγωγής τροφίμων μέσω του ανεπαρκούς αριθμού σημείων πώλησης σε συνδυασμό με ένα ανεπαρκές σύστημα διανομής). Οπωσδήποτε κάτι έπρεπε να φταίει για το ότι είχε κόσμο που αναγκαζόταν να περνά τη μέρα του στην ουρά για να αγοράσει κάτι, αν φυσικά έμενε κάποια ποσότητα όταν ερχόταν η σειρά του. Πράγματι, ισχυρίζεσαι, τα πράγματα δεν ήταν έτσι, αλλά κι αν ήταν έτσι δεν έφταιγε το σύστημα, αλλά τα γνωρίσματα ενός όποιουδήποτε άλλου συστήματος. Φέξε μου και γλίστρησα!
Ωστόσο, εκεί που ελέγχεσαι χωρίς ελαφρυντικά είναι εκεί που ισχυρίζεσαι πως αυτά τα φαινόμενα παρουσιάστηκαν όχι πριν αλλά μετά την κατάρρευση του συστήματος. Πως δηλαδή, δεν ήταν οι ελλίψεις σε βασικά αγαθά αίτιο αλλά επακόλουθο της κατάρρευσης του συστήματος εκείνου; Τότε γιατί κατέρρευσε;
Αν δηλαδή δεν ερχόταν η πολιτική του Γκορμπατσόφ τα πράγματα δεν θα έφταναν σε αυτό το σημείο; Διέταξε δηλαδή ο Γκορμπατσώφ μόλις ανέβηκε στην εξουσία το κλείσιμο των δύο στους τρείς φούρνους που λειτουργούσαν τότε;
Σε ό,τι αφορά την αναφορά σου σε «σύστημα του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”» (σημείωσε πως τα εσωτερικά εισαγωγικά [“ και ”] είναι δικά σου, θέλω να σε ρωτήσω γιατί τα χρησιμοποιείς. Ήταν δηλαδή ανύπαρκτος εκείνος ο σοσιαλισμός, του οποίου ωστόσο είσαι υπαρκτός απολογητής;
Δεν θα μπω στη διαδικασία συζητήσεων με τον Αντιπολιτευόμενο ... Η προηγούμενη εμπειρία μου με τα κακοφανίσματα του δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική! Δείχνουν μάλιστα ότι τέτοιες συζητήσεις δεν είναι παραγωγικές ... Όταν τουλάχιστον δεν υπάρχουν έστω και κάποια μίνιμουμ στοιχεία συναντίληψης τότε εκπίπτουμε σε συνεχείς ειρωνείες, κάτι που δεν έχω πρόβλημα να το κάνω κι εγώ αλλά δεν δίνει ουσία και περιεχόμενο σε μια συζήτηση ... Δείτε το [ειρωνικό] υφάκι του Αντιπολιτευόμενου σχολιογράφου ... Δεν περίμενα φυσικά ότι θ’ άγγιζε με εποικοδομητικό πνεύμα την προηγούμενη παρέμβαση μου, η οποία βασικά στόχευε να αποκαταστήσει κάποιες αλήθειες πάνω στο ζήτημα των περιβόητων ουρών ...
Θα καταθέσω μόνο την άποψη [μου] ότι ο υπαρκτός σοσιαλισμός [με ή χωρίς εισαγωγικά δεν έχει σημασία] κατέρρευσε για ποικίλους και διάφορους λόγους [κι όχι απλά γιατί υπήρχαν ουρές] ... Στην ουσία ηττήθηκε στη σύγκρουση του με τον καπιταλισμό και ΚΑΝΕΝΑΣ Αριστερός ΔΕΝ μπορεί αν επιχαίρει γι’ αυτό, όσο κριτικά κι αν στέκεται απέναντι στο συγκεκριμένο μοντέλο [εφαρμογής σοσιαλιστικού συστήματος] ... Κι αυτό ΔΕΝ το κάνει κι απαραίτητα «υπαρκτό απολογητή» του!
Άνευ Ορίων, ούτως ή άλλως ποτέ δεν μπήκες στη διαδικασία να συζητήσεις μαζί μου κάτι. Έτυχε μόνο κάποιες φορές να μου αραδιάσεις μερικούς αφορισμούς και κάποια συνθήματα ή άλλοτε να εκτοξεύσεις κουλιακο-γκεμπελικά υπονοούμενα εναντίον μου. Ενόσω επιδίδεσαι σε αυτά, δεν με εκπλήσσει που αδυνατείς να μπεις στη διαδικασία συζήτησης μαζί μου.
Παρόλα ταύτα, θα σου απαντήσω στο δια ταύτα. Αυτό που εσύ ονομάζεις υπαρκτό σοσιαλισμό, που εγώ ονομάζω κομμουνιστική δικτατορία, δεν συγκρούστηκε με τίποτα άλλο παρά με τον εαυτό του και με τους ανθρώπους που επιχείρησε να εξουσιάσει. Για τούτο άλλωστε κατέρρευσε.
Ένας αριστερός ωστόσο μπορεί και πρέπει να επιχαίρει μια και αυτό που κατέρρευσε δεν έχει καμιά σχέση με την αριστερή ιδεολογία. Έχει περισσότερο να κάνει με μια ιδεολογική ανωμαλία βασισμένη στον ετσιθελισμό. Αυτός κατέστησε όσους στάθηκαν δήθεν κριτικά απέναντί του -με άλλα λόγια υποκριτικά, κριτικά-, τους γνησιότερους απολογητές. Διότι υποκρινόμενοι τους μη υπερασπιστές αυτού του συστήματος που αδικοπραγούσε βασανίζοντας, δολοφονώντας και καταπιέζοντας, εξακολουθούν να το εκπροσωπούν ως πραγματικοί υπερασπιστές.
Αντιπολιτευόμενε,
Μήπως παραξεχάστηκες ... Μάλλον για τους απολογητές του καπιταλισμού θα ομιλείς!
Και ρε Μεγάλε, πάνω σε τι εκατόμβες θυμάτων, αίματος και εκμετάλλευσης, φτώχειας και πείνας στηρίζεται η ευημερία και ευδαιμονία του πλούσιου βορρά; Ή κάνεις πως δεν θωρείς; Στο κάτω – κάτω ο υπαρκτός σοσιαλισμός διελύθη στα εξ ων συνετέθη ... Ο καπιταλισμός που έχει κυριαρχήσει παντού πως θα λύσει επιτέλους τα χρόνια προβλήματα της ανθρωπότητας; Ή θα τα φορτώνετε ακόμα στο κομμουνιστικό φάντασμα; Σε Ghostbusters πατε να γίνετε!
[Τα ερωτήματα μου είναι ρητορικά ... Αν θες όμως μου απαντάς ... Να σε ενημερώσω όμως ότι Δεν θα επανέλθω!]
Άνευ Ορίων,
Δικαίωμά σου να μην επανέλθεις αλλά θέλω να παρατηρήσω πως έχεις την τάση να ταυτίζεις ό,τι μη κομμουνιστικό με τον καπιταλισμό.
Δηλαδή, δεν υπάρχει άλλος δρόμος; Δεν υπάρχει τρόπος να ζουν οι άνθρωποι χωρίς να εκμεταλλεύονται οι μεν τους δε είτε στα πλαίσια ενός κομουνιστικού και ενός μη κομουνιστικού συστήματος;
Κατά την άποψή μου υπάρχει και είναι επίπονο. Αλλά αφού δεν θα επανέλθεις...
Όχι κύριε, εντεταλμένε "αντιπολιτευόμενε", απολογητή του ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ.
ΔΕΝ υπάρχει "τρίτος" δρόμος
...του ΠΑΣΟΚ
ΔΕΝ υπάρχει "μέση οδός"
...των βουδιστών
ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ.
Η με τα μονοπώλια θα είσαι, ή με τους εργάτες.
(θέλεις επιχειρήματα; δώσε μου ιστορικό παράδειγμα για άλλο δρόμο ανάπτυξης στη ιστορική περίοδο μετά τον καπιταλισμό του 19ου αιώνα. Εγώ μόνο δύο ξέρω, τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης(στάδιο ιμπεριαλιστικό) και τον μη-καπιταλιστικό (σοσιαλισμό-κομμουνισμό))
JohnyQ
με εντυπωσίασε το ταπέλωμά σου! Αφάνταστα μάλιστα.
Εν πάση περιπτώσει, στα ερωτήματα που θέτεις μπορώ να σου απαντήσω εύκολα αν μου διευκρινίσεις πρώτα με δυο γραμμές τι είναι ο "καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης" και επίσης με δύο γραμμές τι είναι ο "μη καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης".
Υ.Γ. Αντιπολιτευόμενος πάντα ήμουν και θα είμαι, χωρίς εισαγωγικά.
Ανάρτηση Σχολίου