Αυτές τις μέρες κλείνουν 35 χρόνια από το πραξικόπημα και την εισβολή, το δίδυμο έγκλημα που σφράγισε τη σύγχρονη κυπριακή ιστορία και κληρονόμησε στις επόμενες (δικές μας) γενιές την κατοχή, το διαχωρισμό και τους πρόσφυγες, μίση, πάθη, εθνικισμούς αλλά και άλλοθι...Δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε, μόνο η κλιμακα της έντασης. Απομεινάρια του φασισμού συντηρούνται ακόμα από το κεφάλαιο, που βολεύεται με την δράση του εθνικισμού. Ελλάς-Κύπρος-Ένωσις. Ακόμα υπάρχουν κάποιοι που το φωνάζουν. Συναγερμικοί, Δρασίτες, στα αμφιθέατρα και στα γήπεδα. Το "Δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι" το ξέχασαν όλοι.
Το "κυπριακό", παρέμεινε ένα απλό επίθετο. Πως λέμε κυπριακό χαλούμι, κυπριακό γαϊδούρι, κυπριακό τραγούδι. Έτσι. Μόνο που όταν λέμε το επίθετο μόνο του, μόνο ένα πράμα εννοούμε. Το προβλημα. Το οποίο παραμένει ένα διεθνές πρόβλημα εισβολής και ιμπεριαλιστικής κατοχής. Και για το οποίο γίνονται σήμερα ίσως οι ουσιαστικότερες προσπάθειες λύσης. Ευχόμαστε και ελπίζουμε για θετική κατάληξη.
Δυστυχώς όμως αυτό το πρόβλημα, αποτέλεσε άλλοθι για πολλούς. Ιδιαίτερα για τα κόμματα. Για τον Συναγερμό υπήρξε η αιτία να γαλουχήσει γενιές ΝΕΔΗΣΥτών και Πρωτοπόρων με εθνικιστικά σύμβολα και συνθήματα, και να δώσει παράταση ζωής στο μελλοθάνατο θηρίο του εθνικισμού. Και εκεί που "την πατρίδα ουκ ελάττω..." να σου το Σχέδιο Ανάν. Για το ΑΚΕΛ το κυπριακό και ιδιαίτερα το σκέλος του πραξικοπήματος, υπήρξε ο ιδανικός τρόπος να κτιστεί ένα προφίλ θύματος και αδικημένου που έψαχνε το κόμμα. Συλλαλητήρια και συγκεντρώσεις, ιδιοποίηση ενός αγώνα που ποτέ δεν έγινε στ' αλήθεια. Γιατί αν γινόταν αγώνας ενάντια στους πραξικοπηματίες, είτε κατά την 15η Ιουλίου 1974 είτε και μετά, θα ήταν όλα πολύ διαφορετικά. Το κυπριακό επίσης για το ΑΚΕΛ αποτέλεσε το ιδεώδες άλλοθι για την ανυπαρξία διάθεσης για ταξική πάλη. "Όχι στις συγκούσεις με το κεφάλαιο, όσο υπάρχει κυπριακό". Δεν θα επεκταθώ. Τα ξέρετε. Όσο για το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ, γι' αυτούς το κυπριακό δεν αποτέλεσε άλλοθι, αλλά την μοναδική αιτία ύπαρξης τους. Γι' αυτό και ΔΕΝ θέλουν λύση του κυπριακού. Καμία λύση. Όπως και η Εκκλησία Α.Ε.
Η άλλη επέτειος που έχουμε αυτές τις μέρες είναι η δική μας, του Νέου Προλεταριακού. Κλέινει ένας χρόνος από τότε που ανέλαβε η νέα γενιά τα ηνία αυτού του ιστολογίου. Κλέινει ένας χρόνος κριτικής και μουρμουρητού, που δυστυχώς μόνο αυτά προς το παρόν προσφέρουμε εδώ. Υπήρχε στην αρχή η ελπίδα ότι επειδή είμαστε τρεις, σε αντίθεση με τον προηγούμενο κάτοχο του μπλογκ, θα υπήρχε πολυφωνία και πάλη ιδεών και απόψεων εντός του μπλογκ. Αυτό δεν επιτεύχηκε ίσως για πρακτικούς λόγους. Θα το προσπαθήσουμε. Επίσης θα προσπαθήσουμε να προσφέρουμε κάτι παραπάνω από στείρα κριτική και μουρμουρητό. Με τη βοήθεια σας και τα σχόλια σας πάντα.
Νέος Προλετάριος, Ρόζα, Διεθνιστής.
10 comments:
Τα τζέρατα μου τα βερνικωμένα.
Κυρία και κύριοι διαχειριστές του blog ετούτου,
Shερετώ ΣΑΣ!
Κι εύχομαι πρώτα σε ΣΑΣ ΥΓΕΙΑ και στο Blog ΣΑΣ μακροημέρευση!
Στο περιεχόμενο του post ΣΑΣ (με τις γενικεύσεις που κάνατε και καταθέσατε) δεν υπάρχει κάτι το ουσιαστικό με το οποίο θα μπορούσα να διαφωνήσω.
Θα ήθελα να σταθώ όμως για λύγο στην τοποθέτηση σας ότι “… Για το ΑΚΕΛ το κυπριακό και ιδιαίτερα το σκέλος του πραξικοπήματος, υπήρξε ο ιδανικός τρόπος να κτιστεί ένα προφίλ θύματος και αδικημένου που έψαχνε το κόμμα. Συλλαλητήρια και συγκεντρώσεις, ιδιοποίηση ενός αγώνα που ποτέ δεν έγινε στ' αλήθεια. Γιατί αν γινόταν αγώνας ενάντια στους πραξικοπηματίες, είτε κατά την 15η Ιουλίου 1974 είτε και μετά, θα ήταν όλα πολύ διαφορετικά…”
Απ’ αυτή τη τοποθέτηση ΣΑΣ (που αποτελεί απλώς μια διαπίστωση με την οποία δεν διαφωνώ, όμως) προκύπτουν διάφορα ερωτήματα που έχουν να κάνουν με τις συγκεκριμένες πολιτικές συνθήκες εκείνης της εποχής (που φαίνεται δεν μπήκατε στον κόπο να τις λάβετε υπ’ όψη στο σύντομο κείμενο σας – ίσως για να μην γίνει το post μακρινάρι):
1. Γιατί άραγε δεν έγινε “… αγώνας ενάντια στους πραξικοπηματίες, είτε κατά την 15η Ιουλίου 1974 είτε και μετά …”;
2. Θα μπορούσε το ΑΚΕΛ (από μόνο του κι ερήμην του κράτους ή της κυβέρνησης Μακαρίου τον οποίο στήριζε και υποστήριζε) να προετοιμαστεί και διοργανώσει (εκ των προτέρων) ένα τέτοιο αγώνα ή έστω να είναι έτοιμο γα μια μορφής πιο δυναμικής (ένοπλης) αντίστασης σ’ ένα πραξικόπημα;
3. [Κάποιες κινήσεις αντίστασης έγιναν την πρώτη και τη δεύτερη μέρα του πραξικοπήματος, - θα κάνω αναφορά σε αυριανό μου post - τι θα μπορούσε να ήταν εκείνο που θα τις έκανε πιο αποτελεσματικές και επιτυχείς];
Anef_Oriwn
Δευτέρα 13/7/2009 – 11:32 μ.μ.
Αγαπητέ Ανεφ, θα προσποαθήσω να απαντήσω στα ερωτήματα σου αν και δεν είμαι ούτε ιστορικός ούτε και κατέχων την επιστήμη της πολιτικής.
Στο πρώτο ερώτημα, θεωρώ ότι η συμπόρευση με τον Μακάριο και τον "κλάδο ελαίας" του, έπαιξε σημαντικό ρόλο. Η αποφυγή ενός εμφυλίου αλλά και ο ρόλος των αμερικανών και η επιρροή τους στον Μακάριο επίσης ήταν σημαντικός παράγοντας. Οι αμερικάνοι δεν ήθελαν ένα εξοπλισμένο ΑΚΕΛ έτοιμο να υπερασπιστεί τον Μακάριο αλλά και να διεκδικήσει και το κατιτίς παραπάνω. έτσι, όταν το ΑΚΕΛ πρόσφερε ετοιμοπόλεμους ΑΚΕΛικούς για το εφεδρικό, ο Μακάριος αρνήθηκε. Εξάλλου, η πίστη ότι η ΕΣΣΔ θα προστάτευε την Κύπρο, έκανε το ΑΚΕΛ να μην δίνει τόση σημασία στις πληροφορίες για πραξικόπημα και εισβολή, κι ας προειδοποιούσε το ίδιο το κόμμα μέσω Χαραυγής για τον κίνδυνο.
Στο δεύτερο ερώτημα η απάντηση είναι κατηγορηματική: ΒΕΒΑΙΩΣ. Το ΑΚΕΛ όχι μόνο μπορούσε, αλλά επιβαλλόταν να είναι έτοιμο και να έχει τα στοιχειώδη όπλα και ανθρώπινο δυναμικό, με έτοιμο επιχειρησιακό σχέδιο για αντίσταση. Αυτό που έγινε στην ταράτσα του SUN HALL στη Λάρνακα, ή στον Αϊ Γιάννη στη Λεμεσό, και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, θα μπορούσε να γίνει οργανωμένα και με σχέδιο.
Στην τρίτη ερώτηση απάντησα πιο πάνω.
Τι θα πετυγχαίναμε με οργανωμένη αντίσταση; Πολλά. Κατ'αρχήν πιθανόν να μην επεκτεινόταν το πραξικόπημα σε τόσο μεγάλο βαθμό. Επίσης, η ετοιμότατα για αντιμετώπιση του πραξικοπήματος πιθανόν να λειτουργούσε αποτρεπτικά για τους ΕΟΚΑβητατζήδες. Δεν θέλω να θεωρητικολογώ, ούτε και να κάνω εικασίες. Αλλά πιστεύω ότι σίγουρα θα είχαμε άλλα αποτελέσματα.
Neε Proletariε,
Shερετούμεν!
Σίγουρα και αναμφίβολα μια οργωμένη [ένοπλη] αντίσταση (και ευρύτερη κινητοποίηση) του κόσμου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει επιτυχώς (και νικηφόρα) το χουντοφασιστικό πραξικόπημα. Δεν είναι αυτό που ρωτάω ΕΓΩ. Εκείνο που ΜΕ απασχολεί είναι κατα πόσο με βάση και τα δεδομένα της εποχής εκείνης (όπως ΤΑ αναφέρεις κι εσύ στη δεύτερη παράγραφο της πιο πάνω παρέμβασης σου), θα μπορούσε όντως να υπάρξει οργανωμένη αντίσταση ή να είναι προετοιμασμένος ο κόσμος να αντιμετωπίσει ενόπλως ένα τυχόν πραξικόπημα.
Ο Μακάριος έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του την εισήγηση του ΑΚΕΛ για την δημιουργία (από το επίσημο κράτος) ΚΑΙ Πολιτοφυλακής (πέραν του Εφεδρικού). Δόθηκε μάλιστα (από το ΑΚΕΛ) και κατάλογος 1000 μελών και οπαδών του που ήταν έτοιμοι να στρατολογηθούν και να συμμετάσχουν στην Πολιτοφυλακή. Κι εδώ πρέπει να προβληματιστούμε γιατί ο Μακάριος (ενώ είχε την αμέριστη υποστήριξη του ΑΚΕΛ) δεν το εμπιστευόταν ΟΧΙ για να του δώσει όπλα στα κρυφά και να φτιάξει ένοπλες (παρακρατικές) ομάδες – όπως έκανε με το Λυσσαρίδη, αλλά να υιοθετήσει την πρόταση του (για τη δημιουργία Πολιτοφυλακής), η οποία θα θωράκιζε το νόμιμο κράτος. Αντικομουνιστικά κατάλοιπα ή/και φόβος για κατάληψη της εξουσίας ενόπλως (από το ΑΚΕΛ) αν ένοιωθε δυνατό;
Κι αν το ΑΚΕΛ προχωρούσε και δημιουργούσε από μόνο του ένοπλες ομάδες για την αντιμετώπιση τυχόν πραξικοπήματος, τούτο δεν θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις γα μετωπική ένοπλη σύγκρουση με τη ακροδεξιά, κάτι που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγούσε σε εμφύλια σύγκρουση; [Τούτο ήταν κάτι που ελλόχευε στα πέριξ από τον καιρό της ΕΟΚΑ της Πρώτης, όταν οι μασκοφόρου του Γρίβα δολοφονούσαν Αριστερούς].
Πάντως χωρίς οργανωμένη ένοπλη αντίσταση κανένα πραξικόπημα ΔΕΝ θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί!
Κι έχω την ισχυρά άποψη ότι ο κίνδυνος για πραξικόπημα υποτιμήθηκε σημαντικά, παρ’ όλο που η “Χαραυγή” προειδοποιούσε τόσο γι’ αυτό τον κίνδυνο, όσο και για τες πιθανές συνέπειες του (τουρκική εισβολή). Κάπου έχω φυλαγμένη μια “Χαραυγή” των αρχών του Ιούλη του 1974, όπου έγραφε για όλ’ αυτά!
Θα ήθελα ακόμα να σημειώσω (εξ όσων είμαι σε θέση γνωρίζω – μέσα από προσωπικές μου εμπειρίες απ’ εκείνα τα χρόνια) ότι υπήρχαν ΚΑΙ ΑΚΕΛικοί που είχαν όπλα (όχι πολλοί), τα οποία είχαν εξασφαλίσει μέσω άλλων οδών – κι όχι μέσω του Κόμματος. Στο χωριό μου που η κατάσταση (μερικούς μήνες πριν το πραξικόπημα) η κατάσταση ήταν πολύ τεταμένη, τα βράδια υπήρχε σκοπιά (από μέλη του συλλόγου) για να προσέχουν (από τυχόν βομβιστικές επιθέσεις) το οίκημα του συλλόγου (και πάντα οι “σκοποί” είχαν όπλα μαζί τους). [Για την ιστορία να αναφέρω ότι η βομβιστική επίθεση δεν αποφεύχθηκε, ενώ κατα την ημέρα του πραξικοπήματος ο σύλλογος κουρσεύτηκε].
Παρεμπιπτόντως να πω ότι ο “κλάδος ελαίας” ήταν μεταπολεμικό μακαριακό οπωροκηπευτικό!
Anef_Oriwn
Τρίτη 14/7/2009 – 11:44 μ.μ.
Ανεφ, πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες, και σε ευχαριστούμε. (Παρεπιπτόντως αυτή τη στιγμή που γράφω, ουρλιάζουν οι σειρήνες...).
Συμφωνώ πλήρως με όσα λες, κάποια από τα οποία έγραψα και γω πιο πάνω. Μόνο 2 σημεία να σχολιάσω.
1. Αν το ΑΚΕΛ επέλεγε την ένοπλη αντίσταση(οργανωμένη) δεν είναι βέβαιο ότι θα επερχόταν εμφύλια σύρραξη. Και δυστυχώς, με το φόβο του εμφυλίου από το ΑΚΕΛ, δόθηκε η ευκαιρία στην ακροδεξιά να αλώνει την Κύπρο σε όλα τα επίπεδα από τη δεκαετία του '50. Πήδηξαν τις συνειδήσεις του λαού με την ΕΟΚΑ, έσφαξαν Αριστερούς και Τ/Κ, τη δεκαετία του '60 οργίασαν οι παρακρατικοί, τη δεκαετία του '70 ανατίνασσαν ότι δεν τους άρεσε, έκαναν πραξικόπημα, έφεραν τους Τούρκους, και μεις ΑΚΟΜΑ λέμε ότι καλώς δεν αντιστάθηκε ένοπλα το ΑΚΕΛ...
2. Περί του κλάδου ελαίας. Ναι ήταν μεταπολεμικό φρούτο αλλά η προδιάθεση για "συγχώρεση" υπήρχε από πριν.
προλεταριε ξεχασες να πεις οτι κτες ειχαμε ακομα μια επετειο..14 ιουλη 1789.ξεχασαμε ακομα μια επανασταση στην Κυπρο, με παγκομσιο αντικτυπο. και σιγουρα δεν μπορει να θεωρειται τυχαιο
Χιλιανέ έχεις δίκιο. Μας διέφυγε. Αν θες, γράψε κάτι παραπάνω και στείλτο.
για το συγκεκριμενο εχω γραψει σε αλλο blog
http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=14/7/2009&id=11126&pageNo=32&direction=1
Έπιαεν άδειες το προλαταριάτον;
To proletariaton Asera mou paratherizei. Pirame to troxospito mas kai pigame sto diplano xwrafi apo to tsantiri mas na poume oti kaname kai meis diakopes. Tha ta poume syntoma, ananewmena, pikrika, isopedwtika, ksikoutsoulla, ttoppouzika kai propantws proletariaka.
Ανάρτηση Σχολίου