Παραθέτω κάποιες πρώτες εκτιμήσεις -σκόρπιες και αυθόρμητες- για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών.
1. Αποχή
Το 40% και πλέον του λαού που επέλεξε να μην ψηφίσει, δεν το έκανε ούτε τυχαία, ούτε επειδή βαριόταν. Το υψηλό ποσοστό αποχής -ακόμη και για την Κύπρο όπου η ταύτιση με τα πολιτικά κόμματα είναι σε υψηλό επίπεδο- καταδεικνύει την κρίση νομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος στην αντίληψη του λαού. Ακόμα, τονίζει και την άπουσία ενός κόμματος που θα μπορούσε να εκφράσει μια διαφορετική θέση κυρίως για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και σε δεύτερη μοίρα για το κυπριακό και τα εσωτερικά ζητήματα.
2. ΑΚΕΛ
Το ΑΚΕΛ , το μόνο κόμμα που θα μπορούσε να εκφράσει μια τέτοια θέση και να καλύψει το κενό που υπάρχει στον πολιτικό λόγο, επέλεξε τη σύγκλιση με τα άλλα κόμματα σε ότι αφορά τη συνθηματολογία, τις θέσεις για την Ε.Ε., και ειδικά τις τελευταίες μέρες όπου δημόσια απολογήθηκε ουκ ολίγες φορές για το κομουνιστικό του παρελθόν, οδήγησε πολλούς, ειδικά νέους, να επιβεβαιώσουν το "όλοι το ίδιο είναι". Δυστυχώς, καμία εμβάθυνση στα θέματα της Ε.Ε., καμία ουσιαστική διαφοροποίηση και καμία ουσιαστική κριτική στις ευθύνες της Ε.Ε. για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα οι αγρότες της Κύπρου, οι φοιτητές και οι νέοι εργαζόμενοι. Το μοναδικό επιχείρημα ήταν "στήριξη στο ΑΚΕΛ, στήριξη στον πρόεδρο για να λύσει το κυπριακό". Χαζό, αστείο και εκβιαστικό. Και καθόλου μα καθόλου πολιτικό. Το ΑΚΕΛ ήρθε δεύτερο με μικρή διαφορά από τον πρώτο ΔΗΣΥ, χωρίς βέβαια αυτό να έχει οποιαδήποτε σημασία. Η θεωρία που λέει ότι "η εξουσία φθείρει", φαίνεται να μην επιβεβαιώθηκε αφού ακόμα είναι νωρίς (1 χρόνο είναι στην εξουσία το ΑΚΕΛ).
3. ΔΗΚΟ
Είσπραξε τη δυσφορία των ψηφοφόρων του οι οποίοι δεν άντεξαν άλλο την κοροϊδία. Το ΔΗΚΟ χρησιμοποίησε το τελευταίο διάστημα περίεργο πολιτικό λόγο και σύγχυσε τους οπαδούς του, αφού σέρβιρε στον ίδιο δίσκο Στήριξη στην κυβέρνηση, Εθνικιστικές κορώνες, Στείρα αντιπολίτευση και Σοσιαλιστική προοπτική. Για ένα μόνο πράμα τους βεβαίωσε: πως υπάρχει για να μετέχει στην εκάστοτε κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει περίπου 5% από τα προηγούμενα του ποσοστά.
Περιορίστηκα στην Αποχή, το ΑΚΕΛ και το ΔΗΚΟ διότι κατά τη γνώμη μου αυτά τα τρία προς το παρόν είναι άξια αναφοράς. Ευπρόσδεκτες οι όποιες προσθήκες και σχόλια.
13 comments:
Αν ζούσαμε σε πραγματική δημοκρατία, αν η πολιτική δεν ήταν νεκρή, αν δεν είχε αντικατασταθεί από μια φαύλα διαχείριση της μιζέριας, του εξευτελισμού και της εκμετάλλευσης , αν οι πολίτες δρούσαν ακόμη βάση αυτής τους της υπόστασης και όχι ως καταναλωτές, φετιχιστές, λάτρεις της ενσωμάτωσης του ψεύδους που μόλις και τους συντηρεί από το να νοιώσουν τον πανικό της απουσίας σκοπού της ζωής τους, θα νοιώθαμε αγωνία. Τώρα, θα ήμασταν άλλοι/ες στους δρόμους και άλλοι/ες κολλημένο/ες μπροστά από τις τηλεοράσεις μας, αγχωμένοι για το αύριο που μπορεί να έρθει όντας διαφορετικό από το σήμερα - προσπαθώντας να αναγνώσουμε τις επιπτώσεις του Πολιτικού που θα είχε αναδυθεί.
Αλλά «ευτυχώς» δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.
Ε κοπελια τζαι πιον νομιζεται οτι θα ενει το αποτελεσμαν στα ποσοστα του ΑΚΕΛ αν υοθετησει την στασην του ΚΚΕ?
Θα ένι ίσως τα ποσοστά του ΚΚΕ. Άτε άτε του ΚΚ Πορτογαλλίας. Αλλά τι σημασίαν έχουν τα ποσοστά; Το ΚΚΕ τουλάχιστον υπάρχει. Το ΚΚΚ δεν υπάρχει τζιαι ας έχει η παράταξη της αριστεράς 35%. Πόσα τοις εκατόν έχει στην Κύπρον που αμφισβητούν το καπιταλιστικόν πολιτικόν σύστημα; Ποιός αμφισβητά την άλωσην του αθρώπινου πολιτισμού που την καταναλωτικότηταν; Ποιός αμφισβητά την ηθηκήν του ατομικού κέρδους τζιαι την ανυπαρξίαν συλλογικού ονείρου; Ποιος αντιστέκεται στην βασιλείαν του χρήματος; Άτε άτε η εργατική δημοκρατία. Δηλαδή κάμνουμεν συνέδριον σε τηλεφωνικό θάλαμο.
Τι προτιμάς
35 πότσες κρασίν νερομπούτσιν της Λοελ, οξά 8 πότσες τσίπουρον με άνιθον που την Μακεδονία;
@Χωρικέ, κανείς δεν μίλησε για υιοθέτηση της στάσης του ΚΚΕ από το ΑΚΕΛ. Το κάθε κόμμα σε κάθε χώρα είναι διαφορετικό, δρα σε διαφορετικές συνθήκες, με διαφορετικές παραδόσεις.
@Ασέρα, με ξαφνιάζεις...ευχάριστα. Συμφωνώ και επαυξάνω, αν και δεν το περίμενα.
Όταν την 1η του Μάη τα πλείστα καταστήματα και επιχειρήσεις είναι ανοικτά και κανείς δεν διαμαρτύρεται, όταν οι Εγγλέζοι ρίχνουν σε στρατιωτική τους άσκηση χειροβομβίδα και καίγεται μισό χωριό στη Λεμεσό, και πάλι κανείς δεν εκδηλώνει τη δυσαρέσκεια του, όταν μεσούσης της κρίσης απολύεται κόσμος και κοσμάκης, κύρια στον τομέα των κατασκευών, και παράλληλα κάποιοι άλλοι βλ. τράπεζες και όχι μόνο, πλουτίζουν, και πάλιν κανείς δεν λέει κιχ, τότε είναι βέβαιο ότι το κόμμα της Αριστεράς που με βάση τις συνεδριακές του αποφάσεις έχει ως στόχο την προστασία των εργαζομένων και την "ποιοτική κοινωνική αλλαγή", θα πρέπει να κάνει κάποια αυτοκριτική.
Εν τούτοις, η μόνη συζήτηση εντός, είναι τα ποσοστά που πήραμε, και τα ποσοστά που θα πάρουμε. Α, και το ότι καταφέραμε να βγάλουμε το Χριστόφια.
Θκιαβάζω το ιστολόγιο σου αρκετά συχνά τζιαι γενικά συμφωνώ με τες απόψεις σου. Θέλω να πω θκυο τρία πράματα, όι μόνο για τες ευρωεκλογές τζιαι θέλω να μου τα σχολιάσεις τζίολα αν μπορείς. Εννα το γράψω σαν ανώνυμος για δικούς μου λόγους.
Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με στέλεχος του ΑΚΕΛ που επροσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι ο λόγος που ο κόσμος μπορεί να μεν στηρίξει ΑΚΕΛ στες εκλογές ένει ότι εν έψαξε να δει πόσα πράματα έκαμε το ΑΚΕΛ για το λαό...
Ο κόσμος προφανώς εν χρειάζεται να ψάξει για να καταλάβει αν η ζωή του βελτιώνεται ή σιηροττερεύκει. Νοιώθει το στο πετσί του. Τζιαι ο λαός της Κύπρου νοιώθει να σιηροττερεύκει η ζωή του δραματικά που τον τζιαιρόν της ένταξης, έστω τζιαι αν δεν το εκφράζει ακόμα συνειδητά.
Τα λαϊκά στρώματα, τζιαι κυρίως η εργατική τάξη, απαξιώσαν πλήρως το πολιτικό σύστημα. Ξέρουν ότι όποιον τζιαι να ψηφίσουν εν θα αλλάξει τίποτε στη ζωή τους.
Πέραν που τούτο, εν πιστεύκουν στες δικές τους δυνάμεις. Εν θωρούν ότι μπορεί να υπάρξει ένας διαφορετικός κόσμος, ένας κόσμος που ο παραγωγός του πλούτου εν τζιαι ο ιδοκτήτης του παραγώμενου πλούτου.
Παρόλαυτά, ο κόσμος συνήθως ψηφίζει γιατί:
α) Περιμένει να τον κανονίσουν κάπου
β) Γιατί πιστεύκει ότι η στάση κάποιου που τα τέσσερα κόμματα εν καλλύττερη για το κυπριακό
γ) Για εντελώς απολίτικους λόγους όπως ψηφίζουν οι γονιοί μου το τάδε, ή έχω οπαδική στάση απέναντι στο χ κόμμα.
δ) Τζιαι διάφορους άλλους λόγους που εν έχουν να κάμουν με την ταξική του θέση.
Σε κάποια φάση της ιστορίας της Κύπρου, γύρω στα 1926 να πούμε, η εργατική τάξη της Κύπρου άρκεψε να έσιει μια πρωτόγονη συνείφηση του εαυτού της. Σε τζιείνη τη φάση τζιαι με επιρροές που την Οκτωβριανή επανάσταση ιδρύεται το ΚΚΚ. Ενα κόμμα νέου τύπου το οποίο αποτελείται που τα πιο πρωτοπόρα κομμάθκια της εργατικής τάξης.
Σιγά σιγά αποκτά κάποια επιρροή στες μάζες των εργαζομένων, καταφέρνει να τους συσπειρώνει τζιαι γύρω που μεμονωμένα αιτήματα, αλλά τζιαι γύρω που μια γενικότερη αντιιμπεριαλιαστική, αντιμονωπολιακή, δημοκρατική πολιτική. Θέτει το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας πάντα παράλληλα με το ταξικό ζήτημα τζιαι καταφέρνει να τα συνδέει περίφημα.
Πολλές φορές κάμνει λάθη, ξεπερνιέται που τες ίδιες τες συνθήκες τζιαι πολλά τακτικά λάθη. Πολεμάτε που ούλλες τες πάντες(Εγγλέζοι, εκκλησιά, ακροδεξιά ΕΟΚΑ), απομονώνεται που το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα σε φάσεις, αλλά πάντα κρατά τη στρατηγική του. Σοσιαλισμός με προοπτική τον κομμουνισμό.
Έρκεται η δεκαετία του 60. Στην ΕΣΣΔ τζιαι άρα στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα αλλάσσουν τα πράματα. Η ελπίδα όμως εν τζιαμέ. Ο σοσιαλισμός υπάρχει, η ΕΣΣΔ φωτίζει το δρόμο. Με τη στήριξη της ΕΣΣΔ, καταφέρνει να μορφώσει μεγάλο αριθμό μελών-στελεχών του. Δέχεται τζιαι οικονομική βοήθεια που το Σοβιετικό λαό. Ξεκινά να κάμνει μια πιο κοινοβουλευτική στροφή, αλλά την ουσία κρατά την ακόμα. Η ΠΕΟ έσιει σιηλιάδες μέλη. Αποσπούνται εργατικές κατακτήσεις. Κοινωνική ασφάλιση, ΑΤΑ τζιαι πολλά άλλα.
Το 74 μετά την εισβολή κάμνει κάποιες τραγικές υποχωρήσεις που πρέπει να κάμει αυτοκριτική, αλλά τέλοσπαντων λαλείς κάτι γινεται. Γενικά το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα αρκεύκει να χάνει τον προσανατολισμό του. Στην ΕΣΣΔ οι αλλαγές που εγίναν μετά το 20ο συνέδριο γίνουνται πιο βαθκιές. Ο σοσιαλισμός υπάρχει ακόμα, αλλά εν δουλεύκει όπως τον θέλουμε(τούτον εν άλλη ιστορία). Λόγω του ότι απολαμβάνει μεγάλα ποσοστά στες εκλογές τζιαι λόγω του ότι εν εύπορο κόμμα, μαζεύκουνται μέσα του διάφοροι καριερίστες(ονόματα εν χρειάζεται να πω).
Το 90 γίνουνται οι ανατροπές. Ο "Πάπης" επέθανε ήδη θκυό χρόνια πριν. Οι διάφοροι καριερίστες συγκρούονται για τη Γενική Γραμματεία της ΚΕ. Κερδίζει η "συνεπής" τάση μέσα στο κόμμα. ΤΟυλάχιστον έτσι φαίνεται τζια εξάλλου για αυτό τη στηρίζει ο κόσμος. Η πιο οππορτουνιστική τάση του κόμματος ζητά αλλαγές στο καταστατικό. Αλλαγές που εννα μετατρέψουν το ΑΚΕΛ σε κάτι άλλο. Όι πάντως κόμμα νέου τύπου. Διεξάγεται μια ενδοκομματική πάλη, στην οποία φαινομενικά κερδιζει η "συνεπής" τάση. Γινεται η διάσπαση χωρίς καμμιά συνέπεια στα ποσοστά του κόμματος. Ούτε 5 χρόνια μετά οι αλλαγές που επροτεινε η οπποροτυνιστική τάση γίνουνται που τους υπόλοιπους. Αλλάσσει(όι χωρίς αντίσταση) τζιαι η θέση για την ΕΟΚ. Ενώ το ΑΚΕΛ επιχειρηματολογούσε για τη μη σύνδεση του Κυπριακού με ΕΟΚ-ΝΑΤΟ κάμνει μια κωλοτούμπα. Τζιαι αρκέφκουν τζιαι ξεκαθαρίζουν τα πράματα.
Τωρά λαλουν μου πολλοί αν ελάλεν το ΑΚΕΛ όι ήταν να απομωνωθεί. Εννάρτει η ώρα, τζιαι εν κοντά, που η εργατική τάξη εννα καταλάβει ότι εν η εργατική τάξη ξανά(προς το παρών το ΑΚΕΛ με τον αριστερό του λόγο εγκλωβίζει τον κόσμο). Τζιαι εννα καταλάβει τι σημαίνει ΕΕ. Ένωση κεφαλαιοκρατών τζιαι μονοπωλίων για να πλήξουν τον ταξικό τους αντίπαλο, το προλεταριάτο. Τζιαι εννα δει τζιαι ποιος του είπε ψέματα. Τζιαμέ να δούμε τι εννα πει το ΑΚΕΛ τζιαι να δούμε ποιά εν η αξία του 35%.
Τζιαι ένα τελευταίο για να μεν υπάρχουν αυταπάτες. Ο κοινοβουλευτισμός, η αστική δημοκρατία, οι εκλογές αποτελούν την αστική δικτατορία. Οι κομμουνιστές μπαίνουμε στο στάβλο που ονομάζεται βουλή, όι γιατι έχουμε την αυταπάτη ότι εννά αλλάξουμε τα πράματα που τζιαμέ, αλλά για να εκθέτουμε τους υπόλοιπους. Για να έχουμε ακόμα ένα βήμα να ζυμώνουμε τες απόψεις μας. Το δίκιο στο τέλος εννα κριθεί στο δρόμο. Οπότε σίλλιες φορές καλλύττερα να μπορεί το κόμμα να κατεβάζει 15% της εργατικής τάξης στο δρόμο τζιαι να πιάνει 15% της εργατικής τάξης στες εκλογές, παρά να μεν μπορεί(τζαι να μεν θέλει) να κατεβάσει κανένα στο δρόμο τζιαι να πιάνει 100%.
Ανώνυμε, τι να σχολιάσω; Νομίζω πως θα μπορούσα να προσθέσω 1-2 μικρά για τις ευθύνες του κόμματος, αλλά και για τις υποχωρήσεις. Τις ταξικές. Θα συμφωνήσω με όσα γράφεις. Θεωρώ πως η κατρακύλα άρχισε πολύ πριν το '95 αλλά η απόφαση για την Ε.Ε. ήταν η αρχή της έμπορακτης μετακίνησης του κόμματος προς τα δεξιά (σοσιαλδημοκρατία). Κάθε συνέδριο από τότε συνιστά και μια υποχώρηση.
1995 Ε.Ε., 2000 "εκσυγχρονισμός της κοινωνίας", 2005 συμμετοχή στην κυβέρνηση με κομματικούς...
Δκυό λόγια να πω τζι’ εγιώ για το ευχάριστο ξάφνιασμα του Νέου Proletariου από τα γραφόμενα του Aceras [παρ’ όλο που στο τέλος ανακάτωσε (ο Aceras) το κρασίν με το τσίπουρο]. Σε πείσμα του φιλοευρωπαϊσμού ή/και του σοσιαλδημοκρατισμού που μπορεί να χαρακτηρίζει πολλούς από τους σημερινούς 40ρηδες και 50ρηδες αριστερούς κι αριστερίζοντες (ακόμα) που κινούνται στα πέριξ του ΑΚΕΛ, τούτοι μπορεί να έχουν και τέτοια προπαίδεια, ιστορία (προσωπική0 και κουλτούρα που ώρες ώρες εκπλήσσουν με τη σκέψη και τη μαχητικότητα του λόγου τους.
**********
@ Ανώνυμος,
Πολύ ενδιαφέρουσα η (σε δυο μέρη) ανάλυση που έκανες ... Συμφωνώ στα πλείστα με όσα λαλείς.
Εγώ όμως θα υποβάλω (για χάριν συζήτησης) έναν χιλιοειπωμένο προβληματισμό μου:
Η κοινοβουλευτική στροφή του ΑΚΕΛ, ο εγκλωβισμός του σε αστικοδημοκρατικές αυταπάτες (η συνεχής προσπάθεια του Κόμματος να αποδείξει ότι σέβεται τους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς) ή/και η αποδοχή και προβολή των λεγόμενων ευρωπαϊκών ιδεωδών – ποια τελικά είναι αυτά;), δεν είναι αποτέλεσμα αλλαγών στη σύνθεση των μελών και οπαδών του Κόμματος ή/και της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης τους; Καθώς δεν πλειοψηφεί πλέον η εργατική τάξη (στο Κόμμα) ή έχουν γίνει και διαφοροποιήσεις στη ίδια τη δομή της εργατικής τάξης δεν είναι φυσικό να υπερισχύουν πλέον και τα σοσιαλδημοκρατικά χαρακτηριστικά στην πολιτική πρακτική του ΑΚΕΛ;
Anef_Oriwn
Τετάρτη 10/6/2009 – 11:15 μ.μ.
Αγαπητέ Άνευ, η προπαίδεια, η (προσωπική) ιστορία, οι παλιοί αγώνες, οι παλιές εικόνες Αγίων, μπορούν να λειτουργήσουν σαν ναφθαλίνη που προσπαθεί να κρατήσει έναν διατηρηταίον νεκρόν έπιπλον για αθθύμιον, μπορούν να λειτουργήσουν σαν προζύμιν για έναν τζιουνούρκον ζυμάριν πον να γεμώσει έναν φουρνον πετυχημένα ολόφρεσκα ψουμιά. Ελπίζω οι ιδέες μου να μέν μυρίζουν νεφθαλίνην γιατί είναι η μυρωθκιά που αντιπαθώ ακόμα παραπάνω τζιαι που τζιείνην του θανάτου.
Από τα πότε η σοσιαλδημοκρατία εδιετέλεσεν όνειρον για το μέλλον; Έτο, εν το πιό ανούσιον τζιαι ανάλατον πρόσφατον παρελθόν της Ευρωπαϊκής κυβερνητικής κάστας. Ο Κακομήρου τζιαι ο Βαριεμάβας είναι αντάξιοι εκπρόσωποι της.
Αν έν τούτος ο εξσυχρονισμός του Ακέλ, εξίκκος σου τον εξυχρονισμόν. Καλλύττερα να πεθάνει ανεξυχρόνιστον παρά να διαχυθεί ή να εξατμηστεί με έτσι τρόπον εξυχρονισμένον.
Φοούμαι ότι ο διχωρισμός του δρόμου προς τον σοσιαλισμό σε στάδια, με το εθνικοαπελευθερωτικόν να προηγήται του σταδίου της μεταλλαγής της κοινωνίας είναι η μεγαλλύττερη αισχροκέρδια επαναστατικής υποστήριξης, η μεγαλλύττερη πολιτική απάτη που εστήσαν αυτοί που κατα βάθος θέλουν να συντηρήσουν έναν βελτιωμένον καπιταλισμόν διότι δεν έχουν ιδέες πως να τον αλλάξουν. Αν δεν πιστεύκεται κάμετε τσίλ εδώ τζιαι θκιαβάστε την δικήν τους αντίληψην για τον σοσιαλισμό.
Φανταστήται πως θα ελύετουν το περιουσιακόν στες συνομηλίες εάν το πρόγραμμαν του Ακέλ τζιαι του CTP ήταν επαναστατικόν. Ούτε καν νόμον δεν θά εχρειάζετουν να εφεύρουν. Θα εμπορούσαν απλά να αντιγράψουν τον νόμον που έλυσεν το οικηστικόν πρόβλημα η επανάσταση στην Κούβα το 60 χωρίς καν να κρατικοποιείσει τα οικόπεδα τζιαι τα χωράφκια των αγροτών: Τα σπίθκια τζιαι η γή δεν ανοίκει σε κανέναν ιδιωτικά. Ανοίκουν σε όλους. Όποιος τα χρειάζεται μπορεί να τα χειρίζεται όσο ζεί, να μεταβιβάζει το δικαίωμα χρήσης στα παιθκιά του αν θέλουν να τα χρησημοποιήσουν, δεν μπορεί όμως να τα πουλεί σε τρίτους για να φκάλει κέρδος ή για να συσσωρεύσει πλούτον. Οι παρόντες χρήστες έχουν πρωτεραιότηταν εκτός που αν οι παλιοί τα έχουν περισσότερον ανάγκην. Το ενοίκιον είναι 1.5% της αξίας του σπιθκιού, όσον χρειάζεται για την συντήρησην του. Πως να προταθεί όμως έτσι κανόνας την στιγμήν που το Ακέλ τζιαι το CTP θέλουν να διαχειρίζονται τον καπιταλισμόν πιο efficiently τ
ακόμα ζιαι του τον Κληρήδη - Ντεκτάς; Η βάση του καπιταλισμού δεν είναι η χαρά να έσιει το πλάσμαν έναν "έσσω του". Η βάση του είναι η ιερά ατομική ιδιοκτησία, πρώτιστη προυπόθεση του κέρδους, της συσσώρευσης χρήματος τζιαι της προστασίας της εκμετάλλευσης. Πρόγραμμαν του ακέλ τώρα είναι η σωστή διαχείρηση αυτών των ιερών τζιαι όχι η αμφισβήτηση τους.
Που εφτομάδας ο Αναστασιάδης θα πέψει τον Χριστόφκιαν να διαπραγματευτεί την ατομικήν ιδιοκτησίαν των προσφύγων. Ποιός θα την διαπραγματευόταν καλλύττερα που τζιείνον που κανονικά θα έπρεπεν να είσιεν πρόγραμμαν να την καταλύσει αλλά που δηλώννει ("προσωρινώς") εθελοντής να πάει να την προασπίσει;
Η καλλύττερη διαχείρηση του καπιταλισμού είναι το ττουμπάρισμαν του. Τζιαι το ττουμπάρισμαν του δεν σημαίνει κατ΄ανάγγην να πάει καμιά βάρκα "Αυρόρα" προς το προεδρικόν ανάκτορον να το καταλάβει πον να τρέσιει καμιάν φοράν ο Πηθκιάς. Το προεδρικόν ήδη εκαταλήθην τζιαι τίποτε δεν εάλλαξεν. Ττουμπάρισμαν του είναι η αλλαγή των κριτηρίων που καθορίζουν το καλόν που το κακόν, το σωστόν που το λάθος, το θεμιτόν που το αθέμητον, ο ηθικόν που το ανήθικον, το χρήσιμον που το άχρηστον, την χαράν του κόσμου που τον εγωϊσμόν.
Θέλει πολλύν προζύμιν να ζυμώσουμεν την δικήν μας αντίληψην για τον σοσιαλισμό.
Πολλήν αλεύριν έθελα να πώ. Με το προζύμιν δεν κάμνεις ψουμίν.
Πάντως, μετά τα τελευταία, προφανώς κι εγώ θα προβληματιζόμουν πάρα πολύ αν θα είμουν στο 40% ...
Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά τέτοιες ερμαφρόδυτες καταστάσεις δεν θα οδηγήσουν σε λύση (τουλάχιστον επωφελή για τον Κυπρακό Λαό) του Κυπριακού Προβλήματος.
Την Καλημέρα μου και Καλό Αγώνα!
(που γίνεται μέρα με τη μέρα δυσκολότερος, αλλά έχετε την ολόπλευρη συμπαράστασή μας).
http://www.fabians.org.uk/
σιγα την επαναστατικοτητα της Εργατικης Δημοκρατιας Acera. Στο πιο δεξιο ρευμα του διεθνους τροτσκισμου ανηκει
Ανάρτηση Σχολίου