Μισό ευρώ αύξηση...

Το "ταξικό" συνδικαλιστικό κίνημα, όπως αρέσκονται τα στελέχη του ΑΚΕΛ και της ΠΕΟ να αυτοαποκαλούνται, διεκδικεί στις επερχόμενες διαπραγματεύσεις των συλλογικών συμβάσεων αυξήσεις για τους εργαζόμενους από 1,25% μέχρι 1,50%. (Το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης της ΠΕΟ μπορείτε να το δείτε εδώ, στην Χαραυγή της 29ης Νοεμβρίου σελ. 8). Τι σημαίνει αυτό με απλά μαθηματικά;

Σημαίνει ότι κάποιος εργαζόμενος που λαμβάνει μισθό 1000 ευρώ, θα πάρει αύξηση -αν η μάχιμη ΠΕΟ πετύχει το maximum των απαιτήσεων της- 1.5%, δηλαδή 0,50 ευρώ την ημέρα. Τα 1000 ευρώ θα γίνουν 1015 το μήνα, δηλαδή περίπου μισό ευρώ την μέρα.

Παρόμοιες "κατακτήσεις" έχουν να επιδείξουν και οι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στην Ελλάδα, όπου τα πραγματικά ταξικά συνδικάτα (βλ. ΠΑΜΕ) κακίζουν και ξεμπροστιάζουν αυτές τις δήθεν επιτυχίες του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Βέβαια για να λέμε του στραβού το δίκιο, η ΠΕΟ δεν κάνει κυβερνητικό συνδικαλισμό, δηλαδή δεν συνδικαλίζεται με τρόπο που να ευνοεί την κυβέρνηση του ΑΚΕΛ. Οι θέσεις της πάντα τέτοιες ήταν. Μακριά από τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων. Διότι πως να το κάνουμε, μισό ευρώ τη μέρα αύξηση ΔΕΝ μπορεί να θεωρηθεί βήμα προς την κάλυψη των αναγκών του εργαζόμενου.

Δε μας παρατάς ρε Μενέντεζ...

Ο Κουβανικής καταγωγής Αμερικανός Γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ, κατά κάποιους ο πιο σθεναρός υποστηρικτής της Κύπρου στην Ουάσινγκτον, είναι κυριολεκτικά οργισμένος (αμάν, φοβηθήκαμε) με τις δηλώσεις του Προέδρου Χριστόφια κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Κούβα. «Δεν μπορείτε να ισχυρίζεστε την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα σας από την Τουρκία και μετά να αγνοείτε τέτοιες παραβιάσεις στην Κούβα», γράφει στην επιστολή. «Είμαι ιδιαίτερα ανήσυχος για την αναφορά στο πρόσωπο σας "ως ενός παλιού συντρόφου και φίλου της Κούβας και της επανάστασης"», γράφει ο Μενέντεζ, που γίνεται στη συνέχεια ακόμη πιο σκληρός: «Η έκφραση εκ μέρους σας περηφάνιας για την εναντίωση σας στην υφιστάμενη Αμερικανική πολιτική για την Κούβα τη θεωρώ προσωπικά προσβλητική και παραγνωρίζει τη δυσχερή θέση του κουβανικού λαού». «Ιδιαίτερη στεναχώρια» προκάλεσε στον Μενέντεζ ο ισχυρισμός Χριστόφια ότι ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επιχείρησε να στείλει το πρώτο πλοίο που θα έσπαζε το εμπάργκο στην Κούβα το 1960, ενώ κλείνει την επιστολή του ως εξής: «Το σχόλιο σας ότι "οι αγώνες είναι κοινοί, Κύπρος και Κούβας θα είναι πάντα μαζί" είναι ασεβές, αναίσθητο, και στερείται αντίληψης». Η πλήρης επιστολή του Μενέντεζ μπορεί να θαυμαστεί εδώ.

Εμείς τι να πούμε; Δεν μας χέ.... ρε Μενέντεζ να πούμε; Χώσε τα δολλάρια της CIA εκεί που ξέρεις να πούμε; Πάντως στους εδώ κύπριους επικριτές του Προέδρου για την υπόθεση της Κούβας σε σχέση με τον "αντικαθεστωτικό", να πούμε ότι αν είναι τέτοιου είδους οι φίλοι της Κύπρου, να μας λείπουν. Ελπίζω αυτή τη φορά ο πρόεδρος να μην κλώσει, να κρατήσει γερά και να επιμένει στη θέση του. Είμαστε μαζί του.

Η θέση του εργάτη στην Κύπρο

Επειδή σε αυτό το μπλογκ ο Νεοπρολετάριος κάνει τη μαγκιά να πετάει ένα θέμα και μετά να πλακώνονται όλοι οι άλλοι μεταξύ τους, είπα να ρίξω και γω το καρφί μου και να ανοίξω μια νέα συζήτηση, για τη θέση των εργαζομένων και των εργατών στην Κύπρο. Καταρχήν μπαίνει το ζήτημα του ορισμού εργάτες ≠ εργαζόμενοι, μπαίνει επίσης το εννοιολογικό περί της οριοθέτησης της εργατικής τάξης, και τέλος το ζήτημα των συνθηκών των εργατών/μένων στην Κύπρο.

Για να μην πλατιάσει το post δεν θα αναλύσω τα πρώτα δύο, αυτό ας το κάνουμε στα σχόλια. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η εκμετάλλευση ανθρώπων από εταιρείες, επιχειρήσεις και γενικά το κεφάλαιο, οξύνεται μέρα με τη μέρα. Η πρόσφατη εμπειρία της απεργίας στο cafe la mode αλλά και πολλά άλλα παραδείγματα καταδεικνύουν αυτό το προφανές. Με αφορμή την κρίση απολύεται κόσμος, η ακρίβεια καλπάζει, δουλειές και σπίτια χάνονται. Οι μισθοί παραμένουν εκεί, η ΑΤΑ δεν φτάνει που είναι μαυρογέριμη, δέχεται επιθέσεις, και το εργατικό κίνημα αδυνατεί να εκπροσωπήσει επάξια τους εργαζόμενους.

Πως θα βελτιωθούν οι συνθήκες για τους εργαζόμενους; Πως θα γυρίσει ο τροχός; Και επειδή κάποιοι (σύντροφοι) θα μου απαντήσουν περί ανατροπής και σοσιαλισμού, και φοβάμαι πως θα ξεφύγει η συζήτηση από εκεί που την παίρνω, να τονίσω απ'την αρχή πως ΝΑΙ, σύμφωνοι, αλλά με δεδομένες τις συνθήκες της Κύπρου -και ΔΕΝ εννοώ το κυπριακό- πως φτάνουμε μέχρι εκεί;

Η ντροπή του Τείχους

Οι ηγέτες των δυτικών κυβερνήσεων θα μαζευτούν σε λίγες μέρες στο Βερολίνο, για να "γιορτάσουν" την πτώση του τείχους, και τη "λύτρωση" του λαού της Γερμανίας από τον "κομμουνιστικό ζυγό". Άσχετα αν έρευνα του γερμανικού περιοδικού «Ντερ Σπίγκελ» έδειξε ότι το 49% των Ανατολικογερμανών συμφωνεί με την πρόταση: «Η Ανατολική Γερμανία είχε περισσότερο θετικές, παρά αρνητικές πλευρές. Υπήρχαν αρκετά προβλήματα, αλλά μπορούσε κανείς να ζήσει καλά εκεί».

Εξέχουσες προσωπικότητες του ιμπεριαλισμού θα παραστούν στο πανηγύρι: Μπους ( ο πατήρ), Κολ, Γκόρμπι και άλλοι. Ο τελευταίος μάλιστα, όπως μας θύμησε ανώνυμος επισκέπτης του μπλογκ μας, ως το πλέον προβεβλημένο μοντέλο στη διαφημιστική ιστορία της πίτσας «Χατ», έχει ομολογήσει (εφημερίδα «Πράβντα Ποσί», 26/7/2000), ότι:«Ο στόχος ολόκληρης της ζωής μου ήταν η εξολόθρευση του κομμουνισμού... Ακριβώς για να πετύχω αυτό το σκοπό, χρησιμοποίησα τη θέση μου στο κόμμα και στη χώρα». Εξού και δηλώνει υπερήφανος για τον ρόλο του στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου πριν από είκοσι χρόνια(Καθημερινή 03.11.09).

Ανάμεσα σε αυτούς, τελικά, και ο Χριστόφιας. Αφού δήλωσε πως δεν θα πάει, υποθέτω για ιδεολογικούς και σημειολογικούς λόγους, μετά αναθεώρησε (και πάλιν), και ενέδωσε στις πιέσεις. Είναι να μην τον πιέσεις αυτό τον άνθρωπό. Αν του πεις πως η πλειοψηφία του κόσμου διαφωνεί με αυτό που λες, το ξελέει... Και φυσικά και αυτή τη θυσία θα την κάνει για το καλό του κυπριακού. Εννοείται.

Το μέλλον είναι ανοικτό, όλα μπορούμε να τα περιμένουμε, τίποτε απολύτως δεν αποκλείεται.

Το διχοτομικό κεφάλαιο

Ο Μέγας Αθυρόστομος ο 'Β, μας έχει συνηθίσει σε αρλούμπες. Δεν θα πάω μακριά. Προ εβδομάδας στηλίτευσε την αστυνομία πως δεν ήταν ιδιαίτερα αυστηρή με τους ιερωμένους που δεν πειθάρχησαν στις προσπάθειες διαλόγου καθολικών-ορθόδοξων. Έπρεπε να τους δείρει περισσότερο. Μάλιστα δήλωσε ότι "έπρεπε ο πέλεκυς να ήτο πιο βαρύς". Στη συνέχεια τους έθεσε εν αργία, τους έκοψε μισθούς και επιδόματα.

Χθες όμως είδα το εξής κωμικοτραγικό στην Καθημερινή της Κύπρου:

Ο Αχώνευτος Β ο Διχοτομικός, λέει ξεκάθαρα ότι για να πληρώσει η Εκκλησία Α.Ε. Λτδ, θα πρέπει πρώτα να αλλάξει η κυβέρνηση. Βρε ουστ κοπρόσκυλλο. Και η απορία για ακόμη μια φορά ξεκάθαρη: Ποιος θα τον πιέσει; Και με ποιο τρόπο;

Αλληλεγγύη στους απεργούς του La Mode

Εδώ και μια βδομάδα οι εργαζόμενοι στο cafe La mode του Marks&Spencer απεργούν για το ιερότερο δικαίωμα του εργαζόμενου: το δικαίωμα στην οργάνωση. Εργάζονται 9 ώρες την ημέρα, 6 μέρες τη βδομάδα, χωρίς καθόλου ωφελήματα και με μισθούς γύρω στα 700 ευρώ το μήνα. Η απόφαση μερίδας των εργαζομένων να οργανωθούν μαζικά στην ΠΕΟ εξόργισε τα αφεντικά. Η εργοδοτική πλευρά αρνήθηκε να αναγνωρίσει το δικαίωμα της ΠΕΟ να εκπροσωπεί τους υπαλλήλους της και χρησιμοποίησε πρακτορίστικες μεθόδους για να ανακαλύψει τους πρωταίτιους. Έτσι από τις 14 Οκτωβρίου οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν την απεργία τους. Η εργοδοσία θεωρεί την απεργία παράνομη και παράτυπη ενώ η ΠΕΟ υποστηρίζει ότι δόθηκε σαφής προειδοποίηση. Για πληρέστερη ενημέρωση για το θέμα, επισκεφθείτε το μπλογκ του Γρηγόρη.

Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συμπαρασταθούμε (όσοι μπορούμε) στους απεργούς, με το να περάσουμε από το χώρο που συγκεντρώνονται κάθε μέρα (έξω από το Marks&Spencer στην Ακρόπολη) και να τους δηλώσουμε την αλληλεγγύη μας, ότι είμαστε στο πλευρό τους.

Πάντα μας φοβόντουσαν...

Ανερυθρίαστα...

Μεγάλη η οικονομική κρίση των καπιταληστών, και όλοι τρέχουν να βρουν λύσεις.

"Για την αντιμετώπιση της ανεργίας, εισηγούμαστε όπως επιχορηγούνται οι επιχειρήσεις για να μην απολύουν τους υπαλλήλους τους".

"Πρέπει να προωθηθούν μέτρα που έχουν να κάνουν με τη δυνατότητα κατάρτισης και αξιοποίησης περαιτέρω εκπαίδευσης των εργαζομένων όπως και κίνητρα εργοδότησης των ανέργων μπορούν να τεθούν στο τραπέζι για να συζητηθούν".

Τα πιο πάνω ποιος τα είπε;

Για να βοηθήσω λιγάκι: Δεν τα είπε ούτε η ΟΕΒ, ούτε το ΚΕΒΕ, ούτε ο ΔΗΣΥ, ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε ο Αλμούνια...

Αχ και να ψήφιζα...

Σε τούτο εδώ το μπλογκ, διαφωνούμε για πολλά πράγματα. Εγώ φερ'ειπείν, είμαι όνομα και πράμα Λουξεμπουρικιά, ο Διεθνιστής είναι κρυφοσταλινικός, και ο Νεοπρολετάριος ναρκισσιστής που αυτοαποκαλείται "ορθόδοξος". Σε ένα πράμα όμως συμφωνούμε: ότι αν ψηφίζαμε στην Ελλάδα, θα ψηφίζαμε ΚΚΕ.

Δεν θα κάτσω να πω τα καλά του ΚΚΕ, αυτά μπορείτε να τα δείτε στα redblogs στα δεξιά της οθόνης σας.

Θα πω μόνο ότι είναι το κόμμα που μας θυμίζει λέξεις όπως: τιμιότητα, λαός, αντίσταση, δράση, ανυπακοή, αγώνας, ανυποταξία, ιδεολογία, εργάτες, ανιδιοτέλεια...

Είναι το κόμμα που πραγματικά θα ήταν τιμιτικό για μας να μπορούσαμε να το ψηφίζαμε...

Καλή επιτυχία Σύντροφοι, άντε και καλή άνοδο. Την χρειαζόμαστε και μεις εδώ στην Κύπρο, για να έχουμε να απαντάμε σ'όλους αυτούς τους ροζaristerous πως, νάτο, μπορεί κάποιος να διατηρήσει την αξιοπρέπεια του, τις αρχές και τα ιδανικά του, την ιδεολογική του ταυτότητα αναλλοίωτη, και να ανεβαίνει και εκλογικά...

Και το μαχαίρι και το πεπόνι...

Ενώ αρχικά ήθελα να γράψω για την επέτειο της ανεξαρτησίας της Κύπρου μας, με πρόλαβε ο Μιχάλης με ένα post που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, και το οποίο με εκφράζει απόλυτα. Έτσι, εν συντομία θα αναφερθώ στο εξής παράλογο του ιμπεριαλισμού, το οποίο αδυνατώ να χωνέψω: το θέμα της παραγωγής πυρηνικής ενέργειας.

Σήμερα 31 χώρες διαθέτουν συνολικά 441 πυρηνικούς αντιδραστήρες σε λειτουργία καλύπτοντας το 16% των ενεργειακών τους αναγκών. Η Γαλλία, χάρη στους 59 αντιδραστήρες της αναδεικνύεται πρωταθλήτρια στον τομέα (ποσοστό ενεργειακής κάλυψης 78%). Για να τους «κινήσει» καταναλώνει περίπου 10.000 τόνους ουρανίου καυσίμου το χρόνο. Πάντως οι μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία) δεν κατασκευάζουν, ούτε σχεδιάζουν νέους αντιδραστήρες. Σήμερα σε όλο τον κόσμο κατασκευάζονται γύρω στους 25 αντιδραστήρες, οι 17 εκ των οποίων στη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα (4+9+5). Υπολογίζεται ότι τα αμέσως επόμενα χρόνια τρεις ακόμα χώρες θα αποκτήσουν σταθμούς πυρηνικής ενέργειας (Ιράν, Αίγυπτος, Βόρεια Κορέα). Αρκετές ακόμα χώρες διαθέτουν πυρηνικούς αντιδραστήρες μικρής ισχύος για ερευνητικούς σκοπούς. Ανάμεσά τους η Ελλάδα με τον 5 ΜW αντιδραστήρα στο Κέντρο Έρευνας «Δημόκριτος».

Το παράλογο της υπόθεσης, πέραν των καταστροφικών επιπτώσεων στο περιβάλλον, είναι ότι οι χώρες της Δύσης αντιδρούν επιλεκτικά, και προσπαθούν να ματαιώσουν τα σχέδια του Ιράν και της Β. Κορέας για την απόκτηση πυρηνικών αντιδραστήρων. Δεν άκουσα όμως ποτέ τη Γαλλία να διαμαρτύρεται για τα πυρηνικά των ΗΠΑ, ούτε και τις ΗΠΑ να διαμαρτύρονται για τη Γερμανία. Γιατί αυτό; Πολύ απλά διότι χώρες όπως το Ιράν και η Β. Κορέα, παρά το αμφίβολο πολιτικό τους σύστημα, δεν υπακούουν πιστά σε ότι προστάξει η Δύση και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ.

Αυτοί που κρατούν και το μαχαίρι και το πεπόνι, και κόβουν τις φέτες στα μέτρα τα δικά τους, αποφασίζουν ποιες χώρες δικαιούνται να είναι επικίνδυνες για την ανθρωπότητα και ποιες όχι. Οι λαοί όμως πρέπει να αντιδράσουν. Τα αριστερά, κομμουνιστικά, εργατικά κόμματα, τα φιλειρηνικά κινήματα, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, πρέπει να συναντηθούν στους δρόμους του αγώνα. Ποιου αγώνα; Αυτό το αφήνω για τα σχόλια.

Respect the Irish Vote

Αυτή είναι η δημοκρατία τους. Εκβιαστές και φασίστες. Στις 2 του Οκτώβρη επαναλαμβάνεται το δημοψήφισμα στην Ιρλανδία για τη "Λισσαβόνα". Και από τούτο εδώ το μπλογκ, την άποψη μας την είπαμε πολλές φορές. Και μεις, και άλλοι. Μάλιστα κάποιοι "αριστεροί", έλεγαν τότε ότι και το ΑΚΕΛ έπρεπε να ψηφίσει τη Συνθήκη, ή έστω αποχή -όπως ήταν οι αρχικές προθέσεις- για το καλό βεβαίως του κυπριακού, αλλά και διότι επιτέλους -άκουσον άκουσον- θα αποκτούσε υπόσταση η Ε.Ε. και θα λειτουργούσε -με τη νέα υπόσταση- με τρόπο που θα μειώνονταν τα μίση και ο εθνικισμός-σωβινισμός.

Ο λαός της Ιρλανδίας απέρριψε το έκτρωμα που αποκαλούσαν "Μεταρρυθμιστική Συνθήκη". Και έτσι αυτή η συνθήκη πάγωσε. Τα σχέδια όμως του κεφαλαίου έπρεπε να υλοποιηθούν, και κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει ευκολότερα και καλύτερα μόνο με την εφαρμογή μιας τέτοιας συνθήκης στην επικράτεια της Ε.Ε. Αυτοί λοιπόν οι Ευρωπαίοι, που βγάζουν φιρμάνια για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κούβα, που εξισώνουν τον ναζισμό με τον κομμουνισμό, αυτοί που επιτρέπουν τη δίωξη κομμάτων σε χώρες μέλη της Ε.Ε., έρχονται σήμερα να επιβεβαιώσουν την αντιδημοκρατικότητα και τον φασισμό τους. Επαναλαμβάνουν ένα δημοψήφισμα στο οποίο ο λαός ήδη τοποθετήθηκε, και τον απειλούν να μην ξανατολμήσει να αντισταθεί.

Με κοινή έκκλησή τους 24 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα της Ευρώπης καλούν τους εργαζόμενους σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ να δείξουν την ενεργό αλληλεγγύη τους στον ιρλανδικό λαό για την απόρριψη της Συνθήκης της Λισαβόνας, κόντρα στις πιέσεις του μεγάλου κεφαλαίου να υποταχθεί. Μέχρι στιγμής η Κύπρος απουσιάζει...

Ακόμα πιο χαμηλά, μπορείτε...

Οι μόνοι "αριστεροί" ευρωβουλευτές που δεν καταψήφισαν τον Μπαρόζο ήταν οι 2 του ΑΚΕΛ. Μέχρι και ο σοσιαλδημοκράτης της ΕΔΕΚ τον καταψήφισε. Η εύκολη λύση της αποχής σε συνδυασμό με την καραμέλλα του κυπριακού, θα συνεχίσει να είναι η προμετωπίδα της πολιτικής του κόμματος που θέλει να θεωρεί τον εαυτό του πιο αριστερό από τον...ΣΥΝασπισμό. Πραγματικά ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ.

Δράση ή Facebook;

Πριν από λίγες μέρες, και όταν ζήτησα από τους αναγνώστες του μπλογκ μας να μου εισηγηθούν θέματα για το επόμενο μου ποστ, κάποιος ανώνυμος εισηγήθηκε το εξής: "Το facebook μπορεί να θεωρείται μέσω προπαγάνδας για την αριστερά;"

Ο τίτλος αυτού του ποστ (Δράση ή Facebook;) δηλώνει εξαρχής τη θέση μου. Και εξηγούμαι.

Ασφαλώς και οι κομμουνιστές θα πρέπει να εκμεταλλεύονται την τεχνολογία για την προπαγάνδιση των θέσεων τους, για το κάλεσμα στις εκδηλώσεις τους ή για τον εκσυγχρονισμό της δουλειάς τους. Από τη χρήση της excel για την βελτίωση των οργανωτικών τους δυνατοτήτων, την αποστολή sms για προσκλήσεις, υπενθυμίσεις κτλ, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο για καλύτερο και ταχύτερο συντονισμό, μέχρι και τη λειτουργία ιστολογίων-μπλογκς για να έχουν πρόσβαση ακόμα και σε κείνο το κοινό -ιδιαίτερα στη νεολαία- που ενημερώνεται κύρια από το διαδίκτυο. Όλα τα πιο πάνω ελλοχεύουν φαινομενικούς κινδύνους, και λέω φαινομενικούς διότι το πρώτο που θα πει κάποιος καχύποπτος είναι ότι μέσω αυτών των μέσων, ο "εχθρός" μπορεί να χακκάρει και να αποσπάσει τις πληροφορίες που εσύ αποστέλλεις. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι ο "εχθρός" μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποσπάσει τις πληροφορίες που θέλει με χίλια άλλα μέσα (δορυφόροι, συστήματα παρακολούθησης κτλ) και δεν θα μπει στον κόπο να σπάζει κωδικούς.

Σε τι λοιπόν διαφέρει το Facebook και η κομπλεξική παλαιοκομμουνίστρια εναντιώνεται; Το Facebook δημιουργεί εκείνες τις προϋποθέσεις (και τα άλλα που είπαμε πιο πάνω αλλά όχι τόσο) να αντικαταστήσει μια οργάνωση κομμουνιστών τη δράση της με αυτό. Ήδη συμβαίνει. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι πριν από τη διάδοση του κινητού τηλεφώνου, μια εκδήλωση για να έχει επιτυχία έπρεπε τα στελέχη να πάνε από σπίτι σε σπίτι να μιλήσουν με τον κόσμο και να τον προσκαλέσουν. Αργότερα, το κινητό έδωσε τη λύση αφού μπορούσαν να βρουν το target group πιο εύκολα από τα γραφεία τους. Ακόμα χειρότερα συμβαίνει σήμερα με την μαζική αποστολή sms όπου εκμηδενίζεται κάθε προσωπική επαφή. Το Facebook έρχεται να χειροτερέψει την κατάσταση αφού, λόγω του ότι συνοδεύεται κάθε μήνυμα με φωτογραφίες κτλ, δίνει την εντύπωση ότι πραγματικά υπάρχει επαφή, εξού και λέγεται "κοινωνική δικτύωση".

Η τεχνολογία και ιδιαίτερα το διαδίκτυο ΝΑΙ θα πρέπει να είναι όπλα στη δράση των κομμουνιστών, όχι όμως να την αντικαθιστούν.

Στ' αριστερά της κυπριακής "κρίσης"

Στην φετινή πρωτομαγιάτικη του διακήρυξη την οποία μπορείτε να δείτε εδώ, το ΑΚΕΛ αναφέρει ότι "Οι εργαζόμενοι πληρώνουν το βαρύ κόστος της κρίσης. Εκατομμύρια εργαζόμενοι σε όλο τον πλανήτη χάνουν τις δουλιές τους, μένουν άστεγοι, βλέπουν τα ασφαλιστικά τους ταμεία να καταρρέουν και ατενίζουν το μέλλον με δέος και απόγνωση." Αλλού πάρακατω λέει ότι "Ως ΑΚΕΛ θα αντισταθούμε σε οποιαδήποτε προσπάθεια της εργοδοσίας να εκμεταλλευτεί την κρίση για να κερδίσει πλεονεκτήματα σε βάρος των όρων απασχόλησης των εργαζομένων και της εφαρμογής των συλλογικών συμβάσεων."

Ακριβώς 2 βδομάδες μετά, (όπως πληροφορούμαστε από το μπλογκ του Δημοκρατικού) στις 16 Μαίου 2009 η Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων ζήτησε πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα(σ.σ. και άρα θα ακολουθήσει σύντομα και ο ιδιωτικός). Στις 3/8/2009 ο Υπουργός Οικονομικών εξήγγειλε την πρόθεση της κυβέρνησης για πάγωμα των μισθών.

Και πάλι επιθυμώ να θέσω ερωτήματα (και ας μην αρέσει στον φίλο και σύντροφο ΑΝΕΦ που δεν λέω από την αρχή τη θέση μου):

1. Την κρίση δεν πρέπει να την πληρώσουν τα ασθενέστερα στρώματα, δηλ. χαμηλοσυνταξιούχοι, λήπτες δημοσίου βοηθήματος, μονογονιοί κτλ. Αν αύριο δεν εγκριθούν αυξήσεις στις κοινωνικές παροχές για αυτές τις κατηγορίες, γιατί το ταμείον είναι μείον, ποιος θα την πληρώσει την κρίση; Και ποια θα πρέπει να είναι η αντίδραση της Αριστεράς;

2. Το γεγονός ότι ουκ ολίγοι στην Κύπρο έχασαν τις δουλειές τους, κύρια στην οικοδομική βιομηχανία, και την ίδια στιγμή ΚΑΜΙΑ τράπεζα δεν έπαψε να σημειώνει σκανδαλώδη κέρδη, δεν μας δείχνει την κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να στραφούμε;

3. Τόσο δύσκολο είναι να επιβληθεί 1% επιπρόσθετος εταιρικός φόρος σε επιχειρήσεις που σημειώνουν κέρδη πάνω από ένα όριο; Το μέτρο αυτό θα φέρει στα ταμεία του κράτους μερικές δεκάδες εκατομύρια.

4. Αφήνω για το τέλος την αγαπημένη μου: Εκκλησία Λτδ. Χωρίς σχόλια.

Ασχολούμαι με τα αριστερά της κρίσης διότι αφενός έχουμε αριστερή κυβέρνηση και αφετέρου επειδή θεωρώ πως η αριστερά είναι καταδικασμένη να περιφρουρεί τα κεκτημένα των εργαζομένων τα οποία σήμερα απειλούνται. Και φοβάμαι πως στην Κύπρο η αριστερά σε αυτό τον τομέα υστερεί. Απαντήσεις υπάρχουν για όλα τα πιο πάνω ερωτήματα, απλά είπα να μην γίνω κυνικός από τώρα. Επιφυλάσσομαι στα σχόλια. Και παρακαλώ τους οικονομολόγους επισκέπτες του ιστολογίου, να συγχωρέσουν την προχειρότητα ή την απλότητα των ερωτημάτων. Σημασία έχει η ουσία τους.

Ομόνοια Λαός (;)

Η Ομόνοια Λευκωσίας, το λαοφιλέστερο ποδοσφαιρικό σωματείο της Κύπρου, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Αριστερά και τα λαϊκά στρώματα. Ανέκαθεν ήταν η ομάδα του "λαού", εξού και το σύνθημα "Ομόνοια Λαός Πρωτάθλημα" κτλ. Γνήσιο παιδί της Αριστεράς, όπως και τα υπόλοιπα "παιδιά" του 1948 (Σαλαμίνα, Αλκή, Ορφέας κτλ) ιδρύθηκε από τους εκδιωχθέντες αριστερούς ποδοσφαιριστές-θύματα του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, με τη βοήθεια εννοείται του ΑΚΕΛ.

Δεν θα μπω σε ιστορικές λεπτομέρειες, αλλά κατευθείαν στους προβληματισμούς που γεννήθηκαν στο μυαλό μου(και άλλων αριστερών ποδοσφαιρόφιλών) αυτό το καλοκαίρι. Επειδή δεν θέλω να με πείτε δογματικό και ότι άλλο λένε σε τέτοιες κριτικές προσεγγίσεις, δεν θα πω άποψη (στο post, διότι στα σχόλια δεν νομίζω να αντέξω τον πειρασμό), αλλά θα θέσω κάποια ερωτήματα:

1. Τόσα χρόνια η Ομόνοια, δηλ. το ΑΚΕΛ και οι οπαδοί της Ομόνοιας, αρνούνταν πεισματικά να γίνει η ομάδα Εταιρεία. Η Ομόνοια διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο το οποίο εκλέγεται από την Γενική Συνέλευση του σωματείου. Αυτό εξακολουθεί να ισχύει, πλην όμως σήμερα βλέπουμε να διοικείται από τον μεγαλοdeveloper κ. Μιλτιάδη Νεοφύτου. Ναι μεν δεν είναι εταιρεία η ομάδα, αλλά είναι δέσμια του κεφαλαίου του κ. Μιλτιάδη ο οποίος αγοράζει ποδοσφαιριστές υψηλότατων συμβολαίων. Είναι σήμερα η Ομόνοια, ομάδα του λαού;

2. Τελικά οι ομάδες αγοράζονται; Χτίζονται; ή γεννιούνται; Διότι αυτό που βλέπουμε σήμερα, να προσπαθούν ορισμένοι να αγοράσουν μια καινούργια ομάδα, δεν φαίνεται να αποδίδει.

3. Αυτό που λένε οι πλείστοι οπαδοί των άλλων ομάδων, περί διαπλοκής και σχέσεων του Μιλτιάδη με την κυβέρνηση και τα έργα που παίρνει, είναι πολύ κοντά με αυτά που λέγονταν για την Ocean Tankers η οποία πήρε χωρίς διαγωνισμό την προσφορά για την μεταφορά νερού στην Κύπρο και την ίδια χρονική στιγμή ανέλαβε χορηγός την Ομόνοιας. Τελικά ισχύει αυτό που είπαν κυρίως κάποιοι παράγοντες του ΑΠΟΕΛ, ότι η Ομόνοια είναι ομάδα της εξουσίας; Και αν ναι, είναι και του λαού και της εξουσίας;

4. Ποιος καθορίζει τον πολιτικό χαρακτήρα μιας ομάδας, σε μια χώρα όπου το ποδόσφαιρο είναι πολιτικοποιημένο; Οι οπαδοί ή η διοίκηση;

5. Το ποδόσφαιρό στην Κύπρο είναι πολιτικοποιημένο ή κομματικοποιημένο;

Αυτά προς το παρόν. Καλή σας επάνοδο από τις διακοπές.

2 επέτειοι, η μία Μαύρη...

Αυτές τις μέρες κλείνουν 35 χρόνια από το πραξικόπημα και την εισβολή, το δίδυμο έγκλημα που σφράγισε τη σύγχρονη κυπριακή ιστορία και κληρονόμησε στις επόμενες (δικές μας) γενιές την κατοχή, το διαχωρισμό και τους πρόσφυγες, μίση, πάθη, εθνικισμούς αλλά και άλλοθι...

Δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε, μόνο η κλιμακα της έντασης. Απομεινάρια του φασισμού συντηρούνται ακόμα από το κεφάλαιο, που βολεύεται με την δράση του εθνικισμού. Ελλάς-Κύπρος-Ένωσις. Ακόμα υπάρχουν κάποιοι που το φωνάζουν. Συναγερμικοί, Δρασίτες, στα αμφιθέατρα και στα γήπεδα. Το "Δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι" το ξέχασαν όλοι.

Το "κυπριακό", παρέμεινε ένα απλό επίθετο. Πως λέμε κυπριακό χαλούμι, κυπριακό γαϊδούρι, κυπριακό τραγούδι. Έτσι. Μόνο που όταν λέμε το επίθετο μόνο του, μόνο ένα πράμα εννοούμε. Το προβλημα. Το οποίο παραμένει ένα διεθνές πρόβλημα εισβολής και ιμπεριαλιστικής κατοχής. Και για το οποίο γίνονται σήμερα ίσως οι ουσιαστικότερες προσπάθειες λύσης. Ευχόμαστε και ελπίζουμε για θετική κατάληξη.

Δυστυχώς όμως αυτό το πρόβλημα, αποτέλεσε άλλοθι για πολλούς. Ιδιαίτερα για τα κόμματα. Για τον Συναγερμό υπήρξε η αιτία να γαλουχήσει γενιές ΝΕΔΗΣΥτών και Πρωτοπόρων με εθνικιστικά σύμβολα και συνθήματα, και να δώσει παράταση ζωής στο μελλοθάνατο θηρίο του εθνικισμού. Και εκεί που "την πατρίδα ουκ ελάττω..." να σου το Σχέδιο Ανάν. Για το ΑΚΕΛ το κυπριακό και ιδιαίτερα το σκέλος του πραξικοπήματος, υπήρξε ο ιδανικός τρόπος να κτιστεί ένα προφίλ θύματος και αδικημένου που έψαχνε το κόμμα. Συλλαλητήρια και συγκεντρώσεις, ιδιοποίηση ενός αγώνα που ποτέ δεν έγινε στ' αλήθεια. Γιατί αν γινόταν αγώνας ενάντια στους πραξικοπηματίες, είτε κατά την 15η Ιουλίου 1974 είτε και μετά, θα ήταν όλα πολύ διαφορετικά. Το κυπριακό επίσης για το ΑΚΕΛ αποτέλεσε το ιδεώδες άλλοθι για την ανυπαρξία διάθεσης για ταξική πάλη. "Όχι στις συγκούσεις με το κεφάλαιο, όσο υπάρχει κυπριακό". Δεν θα επεκταθώ. Τα ξέρετε. Όσο για το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ, γι' αυτούς το κυπριακό δεν αποτέλεσε άλλοθι, αλλά την μοναδική αιτία ύπαρξης τους. Γι' αυτό και ΔΕΝ θέλουν λύση του κυπριακού. Καμία λύση. Όπως και η Εκκλησία Α.Ε.

Η άλλη επέτειος που έχουμε αυτές τις μέρες είναι η δική μας, του Νέου Προλεταριακού. Κλέινει ένας χρόνος από τότε που ανέλαβε η νέα γενιά τα ηνία αυτού του ιστολογίου. Κλέινει ένας χρόνος κριτικής και μουρμουρητού, που δυστυχώς μόνο αυτά προς το παρόν προσφέρουμε εδώ. Υπήρχε στην αρχή η ελπίδα ότι επειδή είμαστε τρεις, σε αντίθεση με τον προηγούμενο κάτοχο του μπλογκ, θα υπήρχε πολυφωνία και πάλη ιδεών και απόψεων εντός του μπλογκ. Αυτό δεν επιτεύχηκε ίσως για πρακτικούς λόγους. Θα το προσπαθήσουμε. Επίσης θα προσπαθήσουμε να προσφέρουμε κάτι παραπάνω από στείρα κριτική και μουρμουρητό. Με τη βοήθεια σας και τα σχόλια σας πάντα.

Νέος Προλετάριος, Ρόζα, Διεθνιστής.

Χριστόφιας-Μπαρόζο: τι άλλο θα δούμε;

Το δημοσίευμα της εφημερίδας "Σημερινή" της 20ης Ιουνίου, σελ. 6, το οποίο μπορείτε να δείτε πατώντας εδώ, τα λέει όλα. Μεταφέρω αντιγράφοντας τα πιο καυτά:

• Όπως μεταδίδει το ΚΥΠΕ, ο Μπαρόζο, σε δήλωσή του, είπε ότι τον ψήφισαν στο Συμβούλιο δεξιοί ηγέτες αλλά και ηγέτης Κομμουνιστικού Κόμματος. Όταν ρωτήθηκε ο Πρόεδρος Χριστόφιας, εάν ο Πρόεδρος της Κομισιόν εννοούσε τον ίδιο, απάντησε: “Εγώ είμαι, και του είπα μάλιστα ότι, κανονικά, ο μόνος που έπρεπε να μιλήσει και να εξηγήσει την ψήφο του, είμαι εγώ που προέρχομαι από έναν χώρο που σίγουρα δεν θα ψηφίσει τον κ. Μπαρόζο. Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ, του είπα, ότι η ομάδα της Αριστεράς θα πεισθεί από εμένα, διότι θα κάνω προσπάθεια να πείσω την Ομάδα της Αριστεράς να ψηφίσει Ζοσέ Μανουέλ Μπαρόζο”.

• “Στο πρόσωπό του έχω βρει μεγάλη κατανόηση σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, ο ρόλος του είναι πάρα πολύ υποβοηθητικός, και η επανεκλογή του πιστεύω ότι θα βοηθήσει στις δύσκολες προσπάθειες που καταβάλλουμε για να επιλύσουμε το Κυπριακό”.

• Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επισήμανε επίσης ότι στην προγραμματική δήλωση Μπαρόζο, ενώπιον των 27 ηγετών της Ε.Ε., ο Πρόεδρος της Κομισιόν μίλησε για κοινωνική οικονομία της αγοράς και τόνισε ότι δεν πρέπει να είμαστε δογματικοί σε ό,τι αφορά το ρόλο του δημόσιου και κρατικού τομέα. “Είναι λίγο πρωτοφανές αυτό, από άνθρωπο που προέρχεται από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Υπερβαίνει και τα όρια του Λαϊκού Κόμματος” τόνισε.

Μερικές παρατηρήσεις:

1. Το συγκεκριμένο ρεζιλίκκι, το θεωρώ μεγαλύτερη και χειρότερη υποχώρηση ακόμα και από την αποδοχή του Χριστόφια στις συνομιλίες να ενταχθεί η Κύπρος στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη(ναι, τον προθάλαμο του ΝΑΤΟ για τον οποίο μάλλιασε η γλώσσα μας να κατηγορούμε).
2. Είναι χοντροειδέστατο, το κόμμα, το ΑΚΕΛ, να θεωρείται ως δεδομένο (που είναι δυστυχώς) από τον Χριστόφια ότι θα ψηφίσει Μπαρόζο, και ότι θα προσπαθήσει ο ίδιος να πείσει την GUE/NGL να πράξει το ίδιο, να ψηφίσει δηλαδή ένα εκπρόσωπο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
3. Φτάνει πια με τις βλακώδεις δικαιολογίες ότι για χάρη του κυπριακού θα πρέπει να κάνουμε "ελιγμούς". Υπάρχουν και κάποια όρια. Και να μην ξεχνάμε ότι άλλο το κόμμα και άλλο η κυβέρνηση. Αλλά ακόμα και η κυβέρνηση, δεν είναι η όποιαδηποτε κυβέρνηση. Έλεος. Στο τέλος-τέλος, για το κυπριακό θα ξεπουλήσουμε την ιδεολογία μας τελείως(όση δεν ξεπουλήσαμε μέχρι σήμερα), και ούτε και αυτό θα το λύσουμε όπως πρέπει.
4. Η "γλυκιά" γεύση της εξουσίας μεταλλάζει δυστυχώς τους πάντες. Αλλά ακόμα και η μετάλλαξη έχει όριο.
5. Τώρα καταλαμβαίνω την προσωπολατρεία που καλλιεργήθηκε στο ΑΚΕΛ τα τελευταία 15-20 χρόνια. Δεν λέω, πάντα υπήρχε, και επί Παπαϊωάννου, αλλά επί Χριστόφια έγινε με συγκεκριμένο σκοπό: Η ταύτιση του κόμματος με τον ηγέτη, σε βαθμό που ότι μας σερβίρει να το καταπίνουμε για να τον "στηρίζουμε".

Για την Χαραυγή

Η εφημερίδα "Χαραυγή" θεωρείται από το ευρύ κοινό ως η εφημερίδα του ΑΚΕΛ. Είναι ίσως η μοναδική καθαρά "κομματική" εφημερίδα στην Κύπρο, αφού όλες οι υπόλοιπες ναι μεν εκφράζουν τις πολιτικές που εκφράζουν αλλά δεν είναι ξεκάθαρα και οργανωτικά δεμένες με κάποιο πολιτικό κόμμα. Το ΚΚΚ και στη συνέχεια το ΑΚΕΛ, εφάρμοσε τη Λενινιστική αρχή-manual που λέει ότι "πρώτα φτιάχνουμε ένα προλεταριακό κόμμα, και μετά την εφημερίδα του". Τόσο σημαντικό ρόλο παίζει -κατά τον Λένιν- η εφημερίδα ενός κομουνιστικού κόμματος, που είναι το δεύτερο βήμα αμέσως μετά την ίδρυση ενός κόμματος του τύπου -που θέλει να νομίζει ότι είναι- το ΑΚΕΛ.

Δεν θέλω λόγω χώρου να ανατρέξω στο παρελθόν, για το ύφος της Χαραυγής, της στάσης της και τη σχέση της με τη γραμμή ή τις θέσεις του κόμματος. Εξάλλου ότι και να έκανε στο παρελθόν, το σήμερα είναι που επηρεάζει πιο άμεσα την κρίση μας.

Σήμερα παρατηρούμε τα εξής:

• Είναι περισσότερο εκφραστικό όργανο της κυβέρνησης παρά του κόμματος. Και αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στον κόσμο που τη διαβάζει. Μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν πολλοί και διάφοροι, τους οποίους πρέπει να εκφράζει -η κυβέρνηση- και όχι αποκλειστικά το ΑΚΕΛ. Άρα υποχωρήσεις, παραχωρήσεις κτλ δεν θα πρέπει να τυγχάνουν σhουμαλίσματος(διασκέδασης) από την Χαραυγή.


• Ατυχείς δημοσιεύσεις. Σάββατο 20 Ιουνίου. Συνέντευξη με τον Μάνθο Μαυρομμάτη, του ΚΕΒΕ, για την επιχηρηματικότητα. Καμία κριτική άποψη. Ουδετερότητα. Έλεος. Και αυτό είναι μόνο ένα μικρό παράδειγμα.


• Ατυχής ψαλίδα. Όπου ψαλίδα βλέπε αντιγραφή από άλλες εφημερίδες. Λόγω κυρίως της υποστελέχωσης, αναγκάζονται οι της Χαραυγής να δανείζονται κομάτια από άλλες, κυρίως ελληνικές εφημερίδες, πολλές φορές όμως χωρίς να τα διαβάζουν. Είναι αρκετές οι φορές που δημοσιεύτηκαν αντικομουνιστικά άρθρα της Ελευθεροτυπίας στη Χαραυγή.


• Ατυχείς διαφημίσεις και προσφορές. Μαντόνα. Τελεία. Χωρίς Σχόλιο.

Για όλα τα πιο πάνω, η πιο συνιθισμένη απάντηση που παίρνω είναι ότι τα οικονομικά της Χαραυγής είναι χάλια, και ότι για να αυξηθεί η κυκλοφορία της πρέπει να βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας, να μην είμαστε τόσο ακραίοι κτλ. Θα πρέπει όμως να παρθεί μια απόφαση επιτέλους: Θέλουν μια εφημερίδα που να την αγοράζουν 5000 κύπριοι αλλά να προωθεί την υποκουλτούρα και την παραπληροφόρηση, το χειροκρότημα στην εξουσία και τον καταναλωτισμό; Ή μια εφημερίδα που να πλάθει αντιλήψεις και να εκφράζει το κόμμα, να επιμορφώνει, να ενημερώνει και να ευαισθητοποιεί χίλια μόνο άτομα, αλλά να το κάνει σωστά;

Σήμερα κάνει αρκετά από το πρώτο και λίγο από το δεύτερο. Σε συγχίζει. Στην τρίτη σελίδα ανεβαίνεις, στην τέταρτη ξενερώνεις, στην πέμπτη λίγο πάλι up για να πέσεις τελείως στην επόμενη. Έλεος.

16 Ιουνίου

Η 16η του Ιούνη, είναι χαραγμένη στις καρδιές της ομάδας του μπλογκ μας, γιατί συμβολίζει τούτα τα δύο:

1. Σαν σήμερα, πριν από 64 χρόνια χάθηκε ο μεγάλος κομουνιστής επαναστάτης Άρης Βελουχιώτης.

2. Σαν σήμερα πριν από 66 χρόνια το ΚΚΚ-ΑΚΕΛ (Ακόμα τότε υπήρχε και δρούσε παράλληλα με το ΑΚΕΛ το ΚΚΚ), πήρε την απόφαση να καλέσει τα μέλη του να φορέσουν το χακί και να πολεμήσουν ενάντια στον χιτλεροφασισμό.

Δεν θέλω να πω πολλά, έχουν γραφτεί χιλιάδες λέξεις και για τα δύο. Ένα βιντεάκι που δανείζομαι από τον χρήστη "GreekRevolutionNow". Τα υπόλοιπα είναι περιττά.
Η μνήμη τρέφει το παρόν...

Πρώτες εκτιμήσεις για τις Ευρωεκλογές

Παραθέτω κάποιες πρώτες εκτιμήσεις -σκόρπιες και αυθόρμητες- για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών.

1. Αποχή

Το 40% και πλέον του λαού που επέλεξε να μην ψηφίσει, δεν το έκανε ούτε τυχαία, ούτε επειδή βαριόταν. Το υψηλό ποσοστό αποχής -ακόμη και για την Κύπρο όπου η ταύτιση με τα πολιτικά κόμματα είναι σε υψηλό επίπεδο- καταδεικνύει την κρίση νομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος στην αντίληψη του λαού. Ακόμα, τονίζει και την άπουσία ενός κόμματος που θα μπορούσε να εκφράσει μια διαφορετική θέση κυρίως για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και σε δεύτερη μοίρα για το κυπριακό και τα εσωτερικά ζητήματα.

2. ΑΚΕΛ

Το ΑΚΕΛ , το μόνο κόμμα που θα μπορούσε να εκφράσει μια τέτοια θέση και να καλύψει το κενό που υπάρχει στον πολιτικό λόγο, επέλεξε τη σύγκλιση με τα άλλα κόμματα σε ότι αφορά τη συνθηματολογία, τις θέσεις για την Ε.Ε., και ειδικά τις τελευταίες μέρες όπου δημόσια απολογήθηκε ουκ ολίγες φορές για το κομουνιστικό του παρελθόν, οδήγησε πολλούς, ειδικά νέους, να επιβεβαιώσουν το "όλοι το ίδιο είναι". Δυστυχώς, καμία εμβάθυνση στα θέματα της Ε.Ε., καμία ουσιαστική διαφοροποίηση και καμία ουσιαστική κριτική στις ευθύνες της Ε.Ε. για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα οι αγρότες της Κύπρου, οι φοιτητές και οι νέοι εργαζόμενοι. Το μοναδικό επιχείρημα ήταν "στήριξη στο ΑΚΕΛ, στήριξη στον πρόεδρο για να λύσει το κυπριακό". Χαζό, αστείο και εκβιαστικό. Και καθόλου μα καθόλου πολιτικό. Το ΑΚΕΛ ήρθε δεύτερο με μικρή διαφορά από τον πρώτο ΔΗΣΥ, χωρίς βέβαια αυτό να έχει οποιαδήποτε σημασία. Η θεωρία που λέει ότι "η εξουσία φθείρει", φαίνεται να μην επιβεβαιώθηκε αφού ακόμα είναι νωρίς (1 χρόνο είναι στην εξουσία το ΑΚΕΛ).

3. ΔΗΚΟ

Είσπραξε τη δυσφορία των ψηφοφόρων του οι οποίοι δεν άντεξαν άλλο την κοροϊδία. Το ΔΗΚΟ χρησιμοποίησε το τελευταίο διάστημα περίεργο πολιτικό λόγο και σύγχυσε τους οπαδούς του, αφού σέρβιρε στον ίδιο δίσκο Στήριξη στην κυβέρνηση, Εθνικιστικές κορώνες, Στείρα αντιπολίτευση και Σοσιαλιστική προοπτική. Για ένα μόνο πράμα τους βεβαίωσε: πως υπάρχει για να μετέχει στην εκάστοτε κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει περίπου 5% από τα προηγούμενα του ποσοστά.

Περιορίστηκα στην Αποχή, το ΑΚΕΛ και το ΔΗΚΟ διότι κατά τη γνώμη μου αυτά τα τρία προς το παρόν είναι άξια αναφοράς. Ευπρόσδεκτες οι όποιες προσθήκες και σχόλια.

Θέλω να ψηφίσω κόκκινο

Σε αυτές τις εκλογές, τα κριτήρια της ψήφου ποικίλουν. Κάποιος θα ψηφίσει με γνώμονα το κυπριακό, κάποιος με βάση το αν τον βόλεψαν στην κυβέρνηση, ο άλλος με βάση τα οικονομικά του συμφέροντα, κάποιοι άλλοι θα ρίξουν αρνητική ψήφο, και κάποιοι θα ψηφίσουν με βάση τις θέσεις των κομμάτων για τις πολιτικές της Ε.Ε.

Εγώ θα προσπαθήσω να συνδυάσω ως κριτήριο το καλώς νοούμενο συμφέρον της Κύπρου (σε ότι αφορά το κυπριακό), με τις θέσεις των κομμάτων για την Ε.Ε. Θέλω να ψηφίσω ένα κόμμα που να έχει ξεκάθαρες θέσεις για το κυπριακό, κόντρα στον ιμπεριαλισμό και τις όποιες πιέσεις των αμεριακνοβρετανών, με θέληση για λύση και επανένωση του λαού και του τόπου. Ένα κόμμα μακριά από διαπλοκές, που να μην εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου αλλά των εργαζομένων. Ένα κόμμα που να έχει καθαρή σαν κρύσταλλο θέση για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που να την θεωρεί ως ιμπεριαλιστικό οργανισμό, ως ένωση που έχει ως στόχο τον σκοπό για τον οποίο ιδρύθηκε: την θεσμοθέτηση των νόμων του κεφαλαίου εις βάρος των εργατών και των αγροτών, και να την αντιμετωπίζει ως τέτοια.

Θέλω να ψηφίσω ένα κόμμα που αγωνίζεται μαζί με τους λαούς της Ευρώπης για τις ατομικές ελευθερίες και την αποστρατικοποίηση, για την κατάργηση θεσμών και οργάνων που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των λίγων. Θέλω να ψηφίσω ένα κόμμα αγωνιστικό, μαχητικό, ανυπάκουο και ανυπότακτο, ένα κόμμα που το χρώμα του να είναι κόκκινο, βαμμένο έτσι από το αίμα των εργατών, από την οργή για το άδικο, και από το πάθος για την κοινωνική δικαιοσύνη...

Χτύπησαν το σπίτι του Εζεκία Παπαϊωάννου

Βανδαλισμούς δέχτηκε το μουσείο του ΑΚΕΛ που στεγάζεται στο σπίτι του πρώην Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ Εζεκία Παπαϊωάννου τη νύχτα του Σαββάτου 9 Μάη, ανήμερα της επετείου της Αντιφασιστικής Νίκης των λαών στην οποία πρωτοστάτησαν οι κομμουνιστές όλων των χωρών, μαζί και οι κύπριοι κομμουνιστές και προσωπικά ο σύντροφος Εζεκίας.

Στις 3.50 το πρωί της 9ης Μαΐου άγνωστοι χτύπησαν στο σπίτι του Εζεκία Παπαϊωάννου που χρησιμοποιείται ως Μουσείο του κόμματος. Αποτέλεσμα των βανδαλισμών ήταν η ολοσχερής καταστροφή μέσω εμπρησμού του αυτοκινήτου που χρησιμοποιούσε ο Εζεκίας Παπαϊωάννου τύπου Lada. Παράλληλα, στην είσοδο του μουσείου, αλλά και στην προτομή του Εζεκία Παπαϊωάννου οι βάνδαλοι έγραψαν υβριστικά συνθήματα και σύμβολα.

Το γεγονός αυτό συνέβη σε μια περίοδο που τα κρούσματα αντικομμουνιστικών επιθέσεων πολλαπλασιάζονται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, και υποθάλπονται από το ξαναγράψιμο της ιστορίας και την επικίνδυνη όξυνση του αντικομμουνισμού στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα φασιστοειδή, χτυπώντας την προτομή του Εζεκία, επιχειρούν να χτυπήσουν την ιδεολογία που υπηρέτησε με τόση πίστη. Όμως, τα τόσο γερά θεμέλια της ιδεολογίας μας δεν υποχωρούν μπροστά σε τέτοιου είδους χτυπήματα. Ο Εζεκίας Παπαϊωάννου εξακολουθεί να αποτελεί τον μεγαλύτερο ηγέτη του ΚΚΚ-ΑΚΕΛ, φάρος ελπίδας και αιτία επιμονής στις αξίες και τα ιδανικά του σοσιαλισμού.

Ρατσιστική υποτροφία

Στο πιο πάνω βίντεο θα δείτε διαφήμιση υποτροφίας που δίδεται στην Αμερική για Λευκούς αποκλειστικά.

Ο Εθνικιστικός Συνασπισμός Nationalist Coalition καθιερώνει μια σπουδαστική υποτροφία για τις τριτοβάθμιες σπουδές μέλους της Λευκής Κοινότητας, το οποίο συμμετέχει ενεργά σε ακτιβιστική δράση υπέρ της.

"Όταν κάθε άλλη φυλετική κοινότητα στην Αμερική έχει πληθώρα χορηγιών και υποτροφιών προς τα μέλη της, η Λευκή μέχρι τώρα δεν είχε καμία - υπό το φόβητρο του "ρατσιστικού" χαρακτηρισμού, που ισχύει αποκλειστικά και μόνο για ενέργειες υπεράσπισης της Λευκής Φυλής και καμίας άλλης", αναφέρει ο αδικημένος Λευκός διαφημιστής.

Και μετά μας λένε για τη δημοκρατία και την ελευθερία στίς ΗΠΑ...

Movimento Sem Terra - Kίνημα των Xωρίς Γη

Είναι γεγονός πως σ'αυτό τον μαυρο κόσμο, των πολέμων, της πείνας και των καταστροφών, στον κόσμο που μας οδηγεί η ιμπεριαλιστική νέα τάξη πραγμάτων, κάποιες μικρές ακτίδες φωτός ξεπετάγονται και δίνουν ελπίδα.

Οι εκλογικές νίκες προοδευτικών, αριστερών, εργατικών, κομουνιστών σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Οι διαδηλώσεις ενάντια στους G8 και G20. Οι αγώνες των εργαζομένων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Μια από τις ειδήσεις που μου έδωσε ελπίδα και κουράγιο για το μέλλον, είναι ο ξεσηκωμός των "αγροτών χωρίς γη".

Ρεπορτάζ σχετικό στον Ριζοσπάστη εδώ.

Μέλη του κινήματος των αγροτών χωρίς γη (MST) κατέλαβαν χτες ένα αγρόκτημα της «Syngenta», μιας πολυεθνικής εταιρίας βιοτεχνολογίας που εδρεύει στην Ελβετία, κατηγορώντας την ότι πραγματοποιούσε καλλιέργειες μεταλλαγμένων. Το κίνημα έκανε σαφές ότι η κίνηση αποτελεί μέρος μιας «νέας στρατηγικής» εναντίον των πολυεθνικών επιχειρήσεων του τομέα της γεωργίας, που κατηγορεί ότι αφαιρούν από τους αγρότες θέσεις εργασίας, τους διώχνει από τη γη και μολύνει ανεπανόρθωτα το περιβάλλον.

Παράλληλα οι ακτήμονες διαδήλωσαν έξω από κυβερνητικά κτήρια σε διάφορες πόλεις της Βραζιλίας, ζητώντας την παραχώρηση γης στις 150.000 οικογένειες αγροτών που έχουν εκδιωχθεί από τις εστίες τους και μεγαλύτερες κρατικές δαπάνες για τη στήριξη της αγροτικής παραγωγής.

Οι διαδηλώσεις αυτές εντάσσονται στο πλαίσιο ευρύτερων κινητοποιήσεων που διοργανώνει το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών Γης (MTS), μέλη του οποίου εισέβαλαν σε αρκετές ιδιοκτησίες στις αρχές της εβδομάδας. Με τις κινητοποιήσεις αυτές επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την προσοχή της κοινής γνώμης στο θέμα των 150.000 οικογενειών που έχουν μείνει χωρίς στέγη και έχουν στήσει καταυλισμούς κατά μήκος κεντρικών αυτοκινητοδρόμων.

Ο Συνασπισμός στην Κύπρο

Ξέρω, ξέρω. Θα μου πείτε, καλά, μετά από τόσο καιρό, δεν βρήκες κάτι άλλο πιο ενδιαφέρον να γράψεις; Εδώ ο κόσμος καίγεται και συ μας λες για τον ΣΥΝ;

Εντάξει, να πω την αμαρτία μου, είμαι λίγο κολλημένη με τους όπου γης διασπαστές των κομμάτων της εργατικής τάξης. Και εξ' άλλου γιατί να μην ασχοληθώ με τα συνασπισμένα; Τον τελευταίο καιρό ήταν συνέχεια στην επικαιρότητα(σαν τον Ομπάμα ένα πράμα), μέχρι και στην Κύπρο έφτασε η χάρη τους.

Πάντως έχουν πλάκα αυτά τα κόμματα της πλάκας, που δεν είναι κόμματα ακριβώς, αλλά ούτε και κινήματα, όμως μπορείς να τα πεις συστάδα τάσεων αλλά όχι πολυτασικά, μπλα μπλα μπλα. Έχουν πλάκα γιατί ενώ ιδρύονται από το ίδιο το σύστημα για να πλήξουν το κομουνιστικό κίνημα της χώρας τους, περνούν από χίλια μύρια κύματα και πάνε να βαρέσουν διάλυση πάλι από το ίδιο το σύστημα. Και εξηγώ αν και δηλώνω ΜΗ ειδική για τα ελληνικά κόμματα:

- Μας τρέλλαναν για τον Συνασπισμό ότι είναι η ανερχόμενη δύναμη, η επόμενη αξιωματική αντιπολίτευση, η ελπίδα της aristeras, κτλ. Και όλα αυτά διότι οι δημοσκοπήσεις έδειχναν το "κόμμα" ανεβασμένο σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις μέχρι και 18%. Και αυτό βέβαια συνέβαινε διότι το ΠΑΣΟΚ δεν τραβούσε και χρειαζόταν εκείνο το κάτι που θα απορροφούσε τους αριστερούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ προς το ΣΥΝ, μπας και γελαστεί κάποιος και πάει στο ΚΚΕ.

- Μέχρι και εδώ στην Κύπρο κάποιοι "δικοί" μας, μας έλεγαν εντός κόμματος ότι ιδού το φωτεινό παράδειγμα, ανανέωση χρειαζόμαστε, όχι μόνο ηλικιακή αλλά και ιδεολογική. Σαν δεν ντρέπονται.

- Και ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε. Η Νέα Δημοκρατία άρχισε να χοντραίνει τις μαλακίες, το ΠΑΣΟΚ άρχισε να ανεβαίνει, με αποτέλεσμα τα συνασπισμένα να επιστρέφουν back to reality. Βλέπετε δεν υπήρχε πλέον η ανάγκη για τον εναλλακτικό διπολισμό. Έτσι επέστρεψε και ο ΣΥΝ στα ποσοστά του.

- Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να αρχίσει η γκρίνια, τα αλληλοκαρφώματα, προβλέψεις για διάλυση, για τις θέσεις στο ψηφοδέλτιο και όχι μόνο. Το ΔΗΚΚΙ θα φύγει από το ΣΥΡΙΖΑ (εγώ αυτά τα δύο ΣΥΝ και ΣΥΡ δεν τα διαχωρίζω), ο Alexis κλαίει για την aristera του κτλ.

Και ακριβώς επειδή δεν τους σηκώνει η Ελλάδα, ήρθαν στην Κύπρο και ίδρυσαν Πολιτική Κίνηση Συνασπισμού Κύπρου. Ευτυχώς. Διότι εμάς οι δικοί μας διασπαστές, το ΑΔΗΣΟΚ το οποίο ιδρύθηκε μετά την κρίση στο ΑΚΕΛ, έπαψε προ πολλού να υπάρχει και έτσι το ρεφορμιστικό μέτωπο έμεινε χωρίς στέγη. Τουλάχιστον τώρα, έστω και ξενόφερτο, υπάρχει ένα σπιτικό και για τους κύπριους aristerous.