Το δημοσίευμα της εφημερίδας "Σημερινή" της 20ης Ιουνίου, σελ. 6, το οποίο μπορείτε να δείτε πατώντας εδώ, τα λέει όλα. Μεταφέρω αντιγράφοντας τα πιο καυτά:
Όπως μεταδίδει το ΚΥΠΕ, ο Μπαρόζο, σε δήλωσή του, είπε ότι τον ψήφισαν στο Συμβούλιο δεξιοί ηγέτες αλλά και ηγέτης Κομμουνιστικού Κόμματος. Όταν ρωτήθηκε ο Πρόεδρος Χριστόφιας, εάν ο Πρόεδρος της Κομισιόν εννοούσε τον ίδιο, απάντησε: “Εγώ είμαι, και του είπα μάλιστα ότι, κανονικά, ο μόνος που έπρεπε να μιλήσει και να εξηγήσει την ψήφο του, είμαι εγώ που προέρχομαι από έναν χώρο που σίγουρα δεν θα ψηφίσει τον κ. Μπαρόζο. Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ, του είπα, ότι η ομάδα της Αριστεράς θα πεισθεί από εμένα, διότι θα κάνω προσπάθεια να πείσω την Ομάδα της Αριστεράς να ψηφίσει Ζοσέ Μανουέλ Μπαρόζο”.
“Στο πρόσωπό του έχω βρει μεγάλη κατανόηση σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, ο ρόλος του είναι πάρα πολύ υποβοηθητικός, και η επανεκλογή του πιστεύω ότι θα βοηθήσει στις δύσκολες προσπάθειες που καταβάλλουμε για να επιλύσουμε το Κυπριακό”.
- Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επισήμανε επίσης ότι στην προγραμματική δήλωση Μπαρόζο, ενώπιον των 27 ηγετών της Ε.Ε., ο Πρόεδρος της Κομισιόν μίλησε για κοινωνική οικονομία της αγοράς και τόνισε ότι δεν πρέπει να είμαστε δογματικοί σε ό,τι αφορά το ρόλο του δημόσιου και κρατικού τομέα. “Είναι λίγο πρωτοφανές αυτό, από άνθρωπο που προέρχεται από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Υπερβαίνει και τα όρια του Λαϊκού Κόμματος” τόνισε.
Μερικές παρατηρήσεις:
- Το συγκεκριμένο ρεζιλίκκι, το θεωρώ μεγαλύτερη και χειρότερη υποχώρηση ακόμα και από την αποδοχή του Χριστόφια στις συνομιλίες να ενταχθεί η Κύπρος στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη(ναι, τον προθάλαμο του ΝΑΤΟ για τον οποίο μάλλιασε η γλώσσα μας να κατηγορούμε).
- Είναι χοντροειδέστατο, το κόμμα, το ΑΚΕΛ, να θεωρείται ως δεδομένο (που είναι δυστυχώς) από τον Χριστόφια ότι θα ψηφίσει Μπαρόζο, και ότι θα προσπαθήσει ο ίδιος να πείσει την GUE/NGL να πράξει το ίδιο, να ψηφίσει δηλαδή ένα εκπρόσωπο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
- Φτάνει πια με τις βλακώδεις δικαιολογίες ότι για χάρη του κυπριακού θα πρέπει να κάνουμε "ελιγμούς". Υπάρχουν και κάποια όρια. Και να μην ξεχνάμε ότι άλλο το κόμμα και άλλο η κυβέρνηση. Αλλά ακόμα και η κυβέρνηση, δεν είναι η όποιαδηποτε κυβέρνηση. Έλεος. Στο τέλος-τέλος, για το κυπριακό θα ξεπουλήσουμε την ιδεολογία μας τελείως(όση δεν ξεπουλήσαμε μέχρι σήμερα), και ούτε και αυτό θα το λύσουμε όπως πρέπει.
- Η "γλυκιά" γεύση της εξουσίας μεταλλάζει δυστυχώς τους πάντες. Αλλά ακόμα και η μετάλλαξη έχει όριο.
- Τώρα καταλαμβαίνω την προσωπολατρεία που καλλιεργήθηκε στο ΑΚΕΛ τα τελευταία 15-20 χρόνια. Δεν λέω, πάντα υπήρχε, και επί Παπαϊωάννου, αλλά επί Χριστόφια έγινε με συγκεκριμένο σκοπό: Η ταύτιση του κόμματος με τον ηγέτη, σε βαθμό που ότι μας σερβίρει να το καταπίνουμε για να τον "στηρίζουμε".














